Ώρα για Πράσινο Ποντίκι!


Με κεντρικό θέμα τον «πόλεμο» που έχει ξεσπάσει στην Αρκτική μεταξύ των περιβαλλοντικών οργανώσεων και των πετρελαϊκών κολοσσών κυκλοφορεί το Πράσινο Ποντίκι μαζί με το «Π».
Τα «Αρκτικά Στρατιωτικά Τάγματα» και η μάχη για τον έλεγχο της απάτητης περιοχής του πλανήτη. Οι γεωπολιτικές, οικονομικές και επιχειρηματικές παράμετροι καθώς και η παγκόσμια κινητοποίηση για την αποτροπή της καταστροφής.
Πώς οι εταιρείες που ευθύνονται για την κλιματική αλλαγή, προσπαθούν να επωφεληθούν από το λιώσιμο των πάγων.
Ακόμα στο τεύχος που κυκλοφορεί στις 5 Ιουλίου:
– Πάρνηθα: η εκδίκηση του καλού
– Η πρόταση για μια πράσινη αυτοδύναμη πόλη
– Τα αυτοκίνητα του μέλλοντος

Τα ενσταντανέ μιας πλαστής ευημερίας

Eπιμέλεια: Mitsila από το Πράσινο Ποντίκι Μαΐου
Η επιλογή του εξαιρετικού φωτογράφου Klaus Pichler μπορεί με την πρώτη «ανάγνωση» να χαρακτηριστεί, τουλάχιστον, εκκεντρική, αφού δεν είναι ούτε συνηθισμένο ούτε ό,τι καλύτερο να αποτυπώνονται με καλλιτεχνικά «κλικ» τρόφιμα που βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο αποσύνθεσης.
Η δεύτερη «ανάγνωση» είναι τελείως διαφορετική, αφού ο Τσέχος καλλιτέχνης, με τη σοκαριστική και εναλλακτική ματιά του, θέτει άμεσα και δυναμικά ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του πλανήτη, αυτό της αλόγιστης σπατάλης τροφίμων που αγοράζονται μόνο και μόνο για να οδηγηθούν στις χωματερές…

Ο Klaus Pichler εμπνεύστηκε τη νέα του καλλιτεχνική πρόταση, που έχει τον γενικό τίτλο «Το 1/3», μετά τη μελέτη που παρουσιάστηκε το 2011 από τον ΟΗΕ και αποκαλύπτει ότι το 1/3 των τροφίμων που αγοράζονται παγκοσμίως στις αναπτυγμένες χώρες δεν καταναλώνεται, αλλά οδεύει άθικτο στους σκουπιδοτενεκέδες.


Παράλληλα, άλλες έρευνες αποκαλύπτουν ότι στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη αντιστοιχούν δέκα φορές περισσότερες ποσότητες τροφίμων ανά άτομο από ό,τι στην Yποσαχάρια Αφρική ή τη Νοτιοανατολική Ασία, χωρίς όλες αυτές οι ποσότητες να καταναλώνονται. Ο Τσέχος καλλιτέχνης επέλεξε να φωτογραφίσει τρόφιμα όπως καρπούζια, τυρί, μήλα, κοτόπουλα, αβγά σε στάδιο αποσύνθεσης, ενώ παράλληλα κάθε φωτογραφία συνοδεύεται από ενημερωτική λεζάντα, στην οποία αναγράφονται η ποσότητα του νερού που έχει καταναλωθεί για την παραγωγή του προϊόντος, το συνολικό ενεργειακό του αποτύπωμα, η χιλιομετρική απόσταση που έχει διανυθεί για τα φτάσει στο μαγαζί της γειτονιάς καθώς και η τιμή πώλησής του. Με αυτό τον πρωτότυπο τρόπο, ο Klaus Pichler προσπαθεί να ενημερώσει τους πολίτες για το πόσο πραγματικά κοστίζει ένα τρόφιμο που πετούν άθικτο στα σκουπίδια και για το πόσοι πολύτιμοι πόροι έχουν καταναλωθεί μόνο και μόνο για να οδηγηθεί στη χωματερή.

Όπως επισημαίνει ο καλλιτέχνης, οι σοκαριστικές φωτογραφίες και οι λεζάντες που τις συνοδεύουν αποτελούν, ίσως, τον καλύτερο τρόπο για να ξανασκεφθούν οι κάτοικοι των αναπτυγμένων χωρών την καταναλωτική τους συμπεριφορά και ν’ αλλάξουν άμεσα τα καταναλωτικά αντανακλαστικά τους.

Τι να κάνω το παλιό μου πληκτρολόγιο

O mister Nolan Herbut είναι καλλιτέχνης και του κατέβηκε αυτή η ιδέα. Πρώτα φτιάχνει την ξύλινη βάση.

Μετά βάζει ένα – ένα τα κουμπιά του πληκτρολογίου


Χρειάζεται πάνω από 2.000 για την κατασκευή του.

Και μας παραδίδει ένα κομψό κάθισμα.
Υ.Γ
Το μοναδικό πράγμα που με προβληματίζει είναι ότι τα κουμπιά δεν είναι «ακινητοποιημένα». Μπορείς να τα πατήσεις και μάλιστα βγάζουν και ήχο… όπως τα πουφ που ήταν παλιά της μοδός… Λίγο spooky μου… ακούγεται.
Δες περισσότερα εδώ