Η μουσική των σκουπιδιών

Από το Πράσινο Ποντίκι Μαΐου

Πριν από δέκα χρόνια ο µαέστρος Luis Szaran, στη µακρινή Παραγουάη, σκέφτηκε ότι «ένας νέος που παίζει Μότσαρτ το πρωί είναι δύσκολο να σπάσει µια βιτρίνα το βράδυ»… Και κάπως έτσι προσπάθησε να δώσει µια διέξοδο στα νέα παιδιά που ζουν κάτω από άθλιες οικονοµικές συνθήκες και δεν έχουν καµιά δυνατότητα όχι µόνο να ασχοληθούν, αλλά ούτε καν να σκεφτούν ότι η τέχνη, η µουσική είναι το «κλειδί» για την απελευθέρωσή τους από την ανέχεια.
Ο µαέστρος προχώρησε στη δηµιουργία του οργανισµού «Ήχοι της Γης» και ξεκίνησε το πρώτο εργαστήριο κατασκευής οργάνων και την πρώτη µουσική σχολή στις φτωχές περιοχές της Παραγουάης.
Άχρηστα και παλιά αντικείµενα, όπως καπάκια, κατσαρόλες, κουτάλες, κουτιά αναψυκτικών και βέβαια ξύλα, αποτέλεσαν τη µαγιά για την κατασκευή των µουσικών οργάνων.

Οι νέοι µέσα από την ιδιότυπη ανακύκλωση µεταµόρφωσαν τα άχρηστα αντικείµενα σε κιθάρες και βιολιά αλλά και σε πρωτότυπα όργανα που δεν χρησιµοποιούνταν πουθενά στον κόσµο. Όπως οι ίδιοι οι νέοι µουσικοί λένε, αν και η αγάπη µας για τη µουσική ήταν µεγάλη, η οικονοµική µας κατάσταση δεν µας επέτρεπε να έχουµε όργανα, οπότε φτιάξαµε τα δικά µας από άχρηστα υλικά µε σχεδόν µηδενικό κόστος. Με την υποστήριξη του ιδρύµατος AVINA η πρωτοβουλία του Luis Szara΄ n επεκτάθηκε σε 18 πόλεις και σήµερα, δέκα χρόνια µετά, µε τη βοήθεια πάνω από εκατό ινστιτούτων από όλο τον κόσµο, το πρόγραµµα έχει επεκταθεί σε 180 πόλεις και συµµετέχουν περισσότερα από 3.000 παιδιά. Το 2005, ο Luis Szara΄ n βραβεύθηκε µε το βραβείο Skoll για την κοινωνική επιχειρηµατικότητα και συνεργασία από το οµώνυµο ίδρυµα της Καλιφόρνιας, γεγονός που του επέτρεψε να επεκτείνει τις δραστηριότητες του προγράµµατός του σε ακόµα περισσότερες περιοχές και εκτός Παραγουάης.
Η «ανακυκλωµένη» ορχήστρα έχει περάσει τα σύνορα της Παραγουάης µε συναυλίες σε περισσότερες από 80 πόλεις.

Από ναρκω-πρωτεύουσα, πράσινη όαση

Της Βάλιας Μπαζού από το Πράσινο Ποντίκι Μαΐου
Εάν κάποιος πρότεινε στον δήµαρχο της Αθήνας ή στους υπουργούς Περιβάλλοντος, Υποδοµών, ∆ηµόσιας Τάξης, ότι για την αντιµετώπιση του προβλήµατος της εγκληµατικότητας στην Αθήνα και για την «πτώχευση» σχεδόν ολόκληρου του κέντρου, και όχι µόνο του ιστορικού, θα πρέπει να στρέψουν το βλέµµα και προς την Κολοµβία και µάλιστα προς την πόλη Μεντεγίν, σίγουρα θα απαντούσαν από απαξιωτικά µέχρι χλευαστικά…
Γιατί θα θεωρούσαν ότι δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από µια πόλη που είναι η παγκόσµια πρωτεύουσα των ναρκωτικών και η πόλη µε τη µεγαλύτερη εγκληµατικότητα παγκοσµίως. Γιατί θα θεωρούσαν, και σε µεγάλο βαθµό δικαίως, ότι η Αθήνα δεν µπορεί να συγκριθεί µε µια πόλη ξοφληµένη, που οι ιδιωτικοί στρατοί της κοκαΐνης τη διοικούσαν σε αγαστή συνεργασία µε διεφθαρµένους πολιτικούς. Η πραγµατικότητα, όµως, είναι τελείως διαφορετική γιατί αυτό που συµβαίνει τα τελευταία οκτώ χρόνια στο Μεντεγίν είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αστικά πειράµατα για την αναγέννηση µιας πόλης και των κατοίκων της.
Και η αλήθεια είναι ότι, εάν κάτι έχουµε να ζηλέψουµε, είναι η συντονισµένη προσπάθεια για την αντιµετώπιση της ακραίας εγκληµατικότητας και της κυριαρχίας των ναρκωτικών, µε βάση τις αρχές της βιώσιµης ανάπτυξης. Γιατί στο Μεντεγίν τα τελευταία 8 χρόνια κάνουν αυτό που στην Αθήνα θεωρείται ξεπερασµένο… Αντιµετωπίζουν τη βία και την εξάρτηση φτιάχνοντας χώρους πρασίνου, κοινοτικά κέντρα, υποδοµές για τον αθλητισµό, τον πολιτισµό και την ψυχαγωγία. Φτιάχνοντας σχολεία, βιβλιοθήκες και δηµόσιες συγκοινωνίες. Επενδύουν, δηλαδή, στον πολίτη και στην πόλη για να αντιµετωπίσουν τις συµµορίες, την εξαθλίωση και τον θάνατο όχι µε όρους κτηµαταγοράς, αλλά µε προοπτική και θεµελιώδεις παρεµβάσεις.

Συνέχεια