Από τον πύργο του Άιφελ στον πύργο του Φουζιμότο


Επιμέλεια: Mitsila από το Πράσινο Ποντίκι Μαΐου
Ο κρυφός πόθος κάθε αρχιτέκτονα και µηχανικού παγκοσµίως είναι να έχει κάποτε την ευκαιρία ώστε µέσω του έργου το όνοµά του να µείνει στην αιωνιότητα.
Όπως το 1889 που ο µηχανικός Γουστάβος Άιφελ κατασκεύασε τον οµώνυµο πύργο στο κέντρο του Παρισιού, δηµιουργώντας όχι µόνο το σήµα κατατεθέν της πόλης του Φωτός, αλλά και ένα από τα hot spot του πλανήτη.
Ύστερα από σχεδόν ενάµιση αιώνα, ένας Ιάπωνας αρχιτέκτονας φλερτάρει µε την παγκόσµια αναγνώριση µέσα από τη δηµιουργία του δικού του πύργου, που φιλοδοξεί να γίνει το σήµα κατατεθέν της Ταϊβάν και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγµατα της πράσινης αρχιτεκτονικής του µέλλοντος.

Η « Όαση» του µέλλοντος

Ο αρχιτέκτονας Σου Φουζιµότο κέρδισε το πρώτο βραβείο στον διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισµό για τον ∆ιεθνή Πύργο της Ταϊβάν και τώρα αναµένει η πρότασή του να γίνει πράξη και παγκόσµιο αξιοθέατο.
Το όραµά του είναι άκρως φουτουριστικό και αναδεικνύει με τον πιο εύγλωττο τρόπο τη φιλοσοφία του Ιάπωνα αρχιτέκτονα για το πρωτόγονο μέλλον, μια και η πρότασή του για την «Όαση του 21ου αιώνα» φιλοδοξεί να αποτελέσει το μοντέλο της πράσινης αρχιτεκτονικής για τις μελλοντικές γενιές.
Ο πύργος θα ξεπροβάλλει πάνω από την πόλη στο νότιο άκρο της πύλης του πάρκου Ταϊτσούνγκ που αποτελεί τμήμα του πρώην αεροδρομίου. Για τον Φουζιμότο η έμπνευση ήρθε από το δέντρο Μπάνιαν, που είναι σήμα κατατεθέν της Ταϊβάν. Και όπως λένε, το σχέδιό του, η «δομή» του πύργου αποτελεί μια ελεύθερη «μετάφραση» της αρχιτεκτονικής της φύσης, αφού το δέντρο Μπάνιαν είναι ιδιαίτερο, με τα κλαδιά του να κατεβαίνουν κάθετα και να μετατρέπονται με το πέρασμα των χρόνων σε κορμούς, δίνοντας μια μοναδική εικόνα.

Η αρχιτεκτονική πρόταση στηρίζεται σε δυο κυρίαρχα στοιχεία. Το μεγάλο δομικό πλαίσιο και την οροφή – κήπο. Το πλαίσιο, ο σκελετός του πύργου, δημιουργεί έναν σκιερό ημιυπαίθριο χώρο, ενώ η οροφή – κήπος σε ύψος300 μέτρωναντικατοπτρίζει τον πλούτο και την απαράμιλλη ομορφιά της φύσης που συναντάται στο εκπληκτικής ομορφιάς νησί Φορμόζα. Έτσι ο πύργος θα λειτουργεί ως σημείο συνάντησης και χώρος περιπάτου ενώ η οροφή του, η πράσινη ταράτσα του, θα είναι από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία για να θαυμάσει κανείς από ψηλά τη θέα και να πάρει μια πανοραμική γεύση της Ταϊβάν. Στον πύργο θα εφαρμοστούν τα πλέον σύγχρονα συστήματα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας καθώς και παθητικά συστήματα εξοικονόμησης ενέργειας, με προεξέχουσα την πράσινη ταράτσα.
Μέσω ειδικών συστημάτων θα γίνεται η συλλογή και επεξεργασία του βρόχινου νερού ενώ θα χρησιμοποιηθούν ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκές κυψέλες και υποδαπέδια συστήματα θέρμανσης. Ειδική μονάδα θα εξασφαλίζει τον φυσικό αερισμό του κτηρίου καθώς και φυσικούς υγραντήρες.
Το στοίχημα για τον Ιάπωνα αρχιτέκτονα και την «Όασή» του είναι εάν θα μπορέσει να ενσαρκώσει το πνεύμα του 21ου αιώνα στην Ταϊβάν, όπως ο πύργος του Άιφελ σηματοδότησε τον 20ό αιώνα στο Παρίσι, και όχι μόνο.

Τηλεφωνικοί θάλαμοι –βιβλιοθήκες

Από το Πράσινο Ποντίκι Μαΐου
Η αλήθεια είναι ότι οι δηµόσιοι τηλεφωνικοί θάλαµοι, ακόµα κι όταν ήταν απόλυτα χρήσιµοι, ήταν ο πρώτος στόχος διαφόρων βανδάλων που ξεσπούσαν επάνω τους. Και η αλήθεια είναι ότι στη χώρα µας, όπως και παντού, ακόµα και όταν τα κινητά τηλέφωνα ήταν εφαρµογή επιστηµονικής φαντασίας, δεν υπήρχε περίπτωση να βρεις δηµόσιο τηλέφωνο σε λειτουργία.
Η ραγδαία ανάπτυξη της κινητής τηλεφωνίας κατέστησε, όµως, τους τηλεφωνικούς θαλάµους παντελώς άχρηστους. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν να βρίσκονται σε καίρια σηµεία σε όλες τις πόλεις και σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν εστία µόλυνσης.
Στη Βρετανία, το Λος Άντζελες και τη Νέα Υόρκη, όµως, αποφάσισαν να δώσουν νέα ζωή στους παροπλισµένους τηλεφωνικούς θαλάµους, προσπαθώντας να κινητοποιήσουν πολίτες και καλλιτέχνες.

Η πρώτη προσπάθεια έγινε στη Βρετανία από τον βρετανικό οργανισµό τηλεπικοινωνιών, που σκέφθηκε ότι θα ήταν κρίµα να οδηγηθούν στα σκουπίδια οι εµβληµατικοί κόκκινοι τηλεφωνικοί θάλαµοι, τη στιγµή µάλιστα που το κόστος τους ήταν πάνω από 700 λίρες. Έτσι αποφάσισαν να κάνουν διαγωνισµό ιδεών µε αντικείµενο τη µετάλλαξη των τηλεφωνικών θαλάµων. Στη συνέχεια «έτρεξαν» το πρόγραµµα «Υιοθετήστε έναν τηλεφωνικό θάλαµο» µε το συµβολικό ποσό της 1 λίρας.
Το αποτέλεσµα ήταν εξαιρετικό αφού οι τηλεφωνικοί θάλαµοι άρχισαν να µετατρέπονται σε χαριστικές βιβλιοθήκες αλλά και σε µίνι γκαλερί για εκθέσεις έργων τέχνης και φωτογραφιών.
Την ιδέα των Βρετανών υιοθέτησε το Λος Άντζελες, που άρχισε να µετατρέπει τους χαλασµένους δηµόσιους τηλεφωνικούς θαλάµους σε µικρές βιβλιοθήκες, ενώ αµέσως µετά ακολούθησε και η Νέα Υόρκη. Στις δυο αµερικανικές µεγαλουπόλεις, η πρωτοβουλία δεν ανήκει στις αρχές, αλλά στους πολίτες, που άρχισαν τη µετατροπή µε τις δικές του δυνάµεις. Στη Νέα Υόρκη, η πρόταση είναι πιο «επαγγελµατική» αφού ο αρχιτέκτονας John Locke έκανε ένα σχέδιο για την εύκολη και καλαίσθητη µετατροπή των πάνω από 13.500 τηλεφωνικών θαλάµων που υπάρχουν στο Μεγάλο Μήλο.

Η νέα «ζωή» των τηλεφωνικών θαλάµων δεν είναι βέβαια χωρίς προβλήµατα, αφού οι βάνδαλοι πάντα καραδοκούν. Και βέβαια το πιο συχνό φαινόµενο είναι ότι τα βιβλία εξαφανίζονται αφού ελάχιστοι ακολουθούν τους άγραφους κανόνες µιας δηµόσιας – ανοικτής βιβλιοθήκης που µπορεί να λειτουργήσει µόνο µε σεβασµό προς την κοινότητα.
Αλλά, πάλι, µικρό το κακό. Ακόµα και όταν ένα βιβλίο που έχει χαριστεί στην κοινότητα, κλαπεί, σίγουρα κάποιος θα το διαβάσει, σίγουρα σε κάποιου τη βιβλιοθήκη θα µπει, οπότε ο στόχος έχει επιτευχθεί

Τα ενσταντανέ μιας πλαστής ευημερίας

Eπιμέλεια: Mitsila από το Πράσινο Ποντίκι Μαΐου
Η επιλογή του εξαιρετικού φωτογράφου Klaus Pichler μπορεί με την πρώτη «ανάγνωση» να χαρακτηριστεί, τουλάχιστον, εκκεντρική, αφού δεν είναι ούτε συνηθισμένο ούτε ό,τι καλύτερο να αποτυπώνονται με καλλιτεχνικά «κλικ» τρόφιμα που βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο αποσύνθεσης.
Η δεύτερη «ανάγνωση» είναι τελείως διαφορετική, αφού ο Τσέχος καλλιτέχνης, με τη σοκαριστική και εναλλακτική ματιά του, θέτει άμεσα και δυναμικά ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του πλανήτη, αυτό της αλόγιστης σπατάλης τροφίμων που αγοράζονται μόνο και μόνο για να οδηγηθούν στις χωματερές…

Ο Klaus Pichler εμπνεύστηκε τη νέα του καλλιτεχνική πρόταση, που έχει τον γενικό τίτλο «Το 1/3», μετά τη μελέτη που παρουσιάστηκε το 2011 από τον ΟΗΕ και αποκαλύπτει ότι το 1/3 των τροφίμων που αγοράζονται παγκοσμίως στις αναπτυγμένες χώρες δεν καταναλώνεται, αλλά οδεύει άθικτο στους σκουπιδοτενεκέδες.


Παράλληλα, άλλες έρευνες αποκαλύπτουν ότι στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη αντιστοιχούν δέκα φορές περισσότερες ποσότητες τροφίμων ανά άτομο από ό,τι στην Yποσαχάρια Αφρική ή τη Νοτιοανατολική Ασία, χωρίς όλες αυτές οι ποσότητες να καταναλώνονται. Ο Τσέχος καλλιτέχνης επέλεξε να φωτογραφίσει τρόφιμα όπως καρπούζια, τυρί, μήλα, κοτόπουλα, αβγά σε στάδιο αποσύνθεσης, ενώ παράλληλα κάθε φωτογραφία συνοδεύεται από ενημερωτική λεζάντα, στην οποία αναγράφονται η ποσότητα του νερού που έχει καταναλωθεί για την παραγωγή του προϊόντος, το συνολικό ενεργειακό του αποτύπωμα, η χιλιομετρική απόσταση που έχει διανυθεί για τα φτάσει στο μαγαζί της γειτονιάς καθώς και η τιμή πώλησής του. Με αυτό τον πρωτότυπο τρόπο, ο Klaus Pichler προσπαθεί να ενημερώσει τους πολίτες για το πόσο πραγματικά κοστίζει ένα τρόφιμο που πετούν άθικτο στα σκουπίδια και για το πόσοι πολύτιμοι πόροι έχουν καταναλωθεί μόνο και μόνο για να οδηγηθεί στη χωματερή.

Όπως επισημαίνει ο καλλιτέχνης, οι σοκαριστικές φωτογραφίες και οι λεζάντες που τις συνοδεύουν αποτελούν, ίσως, τον καλύτερο τρόπο για να ξανασκεφθούν οι κάτοικοι των αναπτυγμένων χωρών την καταναλωτική τους συμπεριφορά και ν’ αλλάξουν άμεσα τα καταναλωτικά αντανακλαστικά τους.

Τα όπλα σκοτώνουν την ανάπτυξη


Της Βάλιας Μπαζού από το Πράσινο Ποντίκι Μαΐου

Oι στρατιωτικές δαπάνες αποτελούσαν και συνεχίζουν να αποτελούν για το σύνολο του συµβατικού πολιτικού κόσµου αλλά και των πολιτών το απόλυτο ταµπού. Όσοι απαιτούν µείωση των στρατιωτικών δαπανών αντιµετωπίζονται από συνωµότες έως άσχετοι περί της εξωτερικής πολιτικής και άµυνας. Σε ακραίες εκδηλώσεις ακραίων εθνοσωτήρων παρουσιάζονται ως εθνικοί µειοδότες και φιλότουρκοι.
Αντίστοιχα, ως ταµπού αντιµετωπίζονταν – µέχρι που βγήκε στον τάκο ο Άκης Τσοχατζόπουλος – και οι µίζες που συνόδευαν τις αγορές όπλων.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι µέχρι σήµερα η συζήτηση για τις µίζες που έπεφταν σαν το χαλάζι από τα κονδύλια των εξοπλισµών είχε… κατ’ οίκον περιορισµό! Εν ολίγοις, οι συζητήσεις περιορίζονταν σε φιλολογικές κουβέντες µεταξύ τυρού και αχλαδίου… Και µάλιστα την ίδια ώρα που κανείς δεν µπορεί να πιστέψει ότι στο «µέλι» των 250 δισεκατοµµυρίων ευρώ που έχει δαπανήσει η χώρα µας για αµυντικές δαπάνες και εξοπλισµούς από το 1974 έως και το 2010 έβαλε το χέρι του µόνο ο πάλαι ποτέ ωραίος Μπρούµελ του ΠΑΣΟΚ. Το εάν η «υπόθεση Άκη» θα αποτελέσει αφορµή για να ανοίξουν και άλλες «πόρτες» της µίζας, παραµένει επίσης φιλολογικό ερώτηµα. Άλλωστε το συµβατικό «πολιτικό σώµα» µε την ευρύτερη έννοιά του δεν αντέχει πολλές ηλεκτρικές εκκενώσεις.
Το θέµα, όµως, των στρατιωτικών δαπανών έχει και άλλες, ίσως πιο σοβαρές, αναγνώσεις που συνδέονται άµεσα µε την οικονοµική και περιβαλλοντική χρεοκοπία που αντιµετωπίζει η χώρα.
Το «Πράσινο Ποντίκι» θέτει προς συζήτηση µια άλλη οπτική του θέµατος και προσπαθεί να διερευνήσει πώς τα κονδύλια για τους εξοπλισµούς και τις αµυντικές δαπάνες συνδέονται µε τα µνηµόνια και τους εκβιασµούς που συνεχίζει να δέχεται η χώρα. Και κυρίως, προσπαθεί να εξετάσει τι άλλο θα µπορούσαµε να κάνουµε µε αυτά τα χρήµατα αν επιλέγαµε τη «µάχη» της ανάπτυξης και εάν αποστρέφαµε το βλέµµα από το ράφι µε τις σφαίρες και επιλέγαµε να επενδύσουµε το υστέρηµα της χώρας στο ράφι µε τους λαµπτήρες εξοικονόµησης… Σίγουρα αυτή η οπτική µπορεί να θεωρηθεί από αρκετούς γραφική. Σίγουρα το δίληµµα όπλα ή φωτοβολταϊκά µπορεί να θεωρηθεί από κάποιους εφηβικό ή νεοχίπικο… Αλλά, πάλι, το σίγουρο είναι ότι θα θεωρηθεί ως τέτοιο από εκείνους που όλα αυτά τα χρόνια µε τις σοβαροφανείς πολιτικές και στρατηγικές επιλογές τους, µε τα σοβαροφανή αλλά αρκούντως ύποπτα διλήµµατά τους µας οδήγησαν στο χείλος του γκρεµού.

«∆ύο σφαίρες για τον καθένα»

Τον τίτλο αυτόν επέλεξε για ένα άρθρο του σχετικά µε τις στρατιωτικές δαπάνες ο διευθυντής του ελληνικού γραφείου της Greenpeace Νίκος Χαραλαµπίδης. Τίτλος άκρως πετυχηµένος, τον οποίο έβγαλε κάνοντας έναν υπολογισµό και θέτοντας ένα ερώτηµα… «Άραγε, τι θα µπορούσαµε να κάνουµε µε 1,8 τρισεκατοµµύρια δολάρια κάθε χρόνο; Με τα λεφτά δηλαδή που αντιστοιχούν σε δυο σφαίρες για τον καθέναν από εµάς. Όχι µία. ∆ύο. Και δεν µιλάω για τα 11 εκατοµµύρια Έλληνες, αλλά για τα 7 δισεκατοµµύρια πολίτες όλου του πλανήτη. Κάθε χρόνο». Το ερώτηµα αυτό τίθεται την ίδια ώρα που οι Οικολόγοι Πράσινοι µέσω των ευρωβουλευτών τους Μιχάλη Τρεµόπουλου και Νίκου Χρυσόγελου, και σε συνεργασία µε τον Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, συν-πρόεδρο της Οµάδας των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο, έβαλαν για πρώτη φορά επί τάπητος τη σχέση των αµυντικών δαπανών µε τη χρεοκοπία της χώρας, θέµα επίσης ταµπού µέχρι πρόσφατα. Όπως µας επισήµανε ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων Νίκος Χρυσόγελος, «η χρεοκοπία της χώρας άνοιξε, όµως, σε έναν κάποιο βαθµό, και τη συζήτηση για το κατά πόσον οι δαπάνες για την άµυνα και τα διάφορα εξοπλιστικά προγράµµατα έχουν συµβάλει στην εκτίναξη του δηµόσιου χρέους σε αστρονοµικά ύψη. Μέχρι πρόσφατα, όµως, δεν υπήρχε κάποια ολοκληρωµένη δουλειά για το θέµα και ορισµένα νούµερα που ακούγονταν ήταν περισσότερο εκτιµήσεις και λιγότερο αποτέλεσµα έρευνας». Και είναι χαρακτηριστικό, όπως υπογραµµίζει, ότι στο θέµα των στρατιωτικών δαπανών υπάρχει πάντα µια περίεργη συσκότιση και σιωπή αφού «τα θέµατα άµυνας και εξοπλισµών δεν είναι αυτά που βρίσκονται στο κέντρο της διαφάνειας. Ακόµα και εκπρόσωποι των Κοινοβουλίων δύσκολα έχουν πρόσβαση σε όλα τα στοιχεία».
Οι Οικολόγοι Πράσινοι ανέθεσαν σε συνεργάτες τους το επίπονο έργο της συγκέντρωσης όλων των στοιχείων για τις στρατιωτικές δαπάνες της χώρας µας από το 1974 µέχρι και το 2010. Το αποτέλεσµα της έρευνάς τους είναι σοκαριστικό: «τα στοιχεία που συγκεντρώσαµε και επεξεργαστήκαµε – µε επικεφαλής της έρευνας την Κατερίνα Τσουκαλά, ειδικό σε θέµατα αµυντικής στρατηγικής και σπουδών για αφοπλισµό, και τον ∆ηµήτρη Μπουρίκο, ειδικό σε θέµατα οικονοµίας – δείχνουν ότι το ύψος των αµυντικών δαπανών της Ελλάδας από το 1974 έως το 2010, σύµφωνα µε τη βάση δεδοµένων SIPRI & IISS, είναι πάνω από 218 δισ. δολάρια». Και όπως υπογραµµίζει ο Νίκος Χρυσόγελος, «αν η Ελλάδα ακολουθούσε απλώς τον µέσο όρο των ευρωπαϊκών χωρών του ΝΑΤΟ ως ποσοστό των εξοπλιστικών δαπανών επί του ΑΕΠ της για την περίοδο 1974-2010, τότε σε σταθερές τιµές 2005 θα είχε εξοικονοµήσει 108,1 δισ. ευρώ». (σ.σ.: βλέπε Πίνακα 1).

Ανάπτυξη vs όπλων

Ο διευθυντής του ελληνικού γραφείου της Greenpeace έκανε µια αναγωγή του πού θα µπορούσαν να χρησιµοποιηθούν τα κονδύλια που έχουν δαπανηθεί από την Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια στην αγορά όπλων. Ο Νίκος Χαραλαµπίδης µελέτησε την πρόσφατη έκθεση του Stockholm International Peace Institute (SIPRI) και διαπίστωσε ότι η χώρα µας τα τελευταία 10 χρόνια φιγουράρει σταθερά στην 5η θέση των εισαγωγών όπλων και εξοπλισµών διεθνώς και έχει δαπανήσει πάνω από 11 δισεκατοµµύρια ευρώ για την αγορά εξοπλισµών. Τα τελευταία 20 χρόνια η Ελλάδα ξοδεύει για στρατιωτικούς εξοπλισµούς περίπου 3%-4% του ΑΕΠ κάθε χρόνο! Και όπως αποκαλύπτει: «Με τα χρήµατα αυτά θα µπορούσαµε να είχαµε κάνει πολλά, µε πολλαπλά παράπλευρα οφέλη. Θα µπορούσαµε να αναβαθµίσουµε ενεργειακά 500.000 κατοικίες, δηµιουργώντας δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας στον προβληµατικό κατασκευαστικό τοµέα, µειώνοντας κατά χιλιάδες τόνους τις εισαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου (για τη θέρµανση των κτηρίων) και εξοικονοµώντας περί τα 4,5 δισ. ευρώ. Θα µπορούσαµε να εγκαταστήσουµε περί τα 7 GW φωτοβολταϊκών, µε πολλαπλά οφέλη για την απασχόληση, την τοπική ανάπτυξη αλλά και τη µείωση της επιβάρυνσης της υγείας της Πτολεµαΐδας και της Κοζάνης από τη χρήση λιγνίτη. Θα µπορούσαµε πολλά, αντί να πετάµε χρήµατα όλα αυτά τα χρόνια στον τρύπιο κουβά». Αντίστοιχα, επισηµαίνει ο Νίκος Χαραλαµπίδης, τα 1,8 τρισεκατοµµύρια δολάρια που δαπανώνται κάθε χρόνο, σύµφωνα µε την έκθεση του SIPRI, θα µπορούσαν να χρησιµοποιηθούν για την αντιµετώπιση της φτώχειας και την εξασφάλιση της απαραίτητης βασικής ιατρικής περίθαλψης σε αυτούς που δεν την έχουν. «Θα µπορούσαµε να µειώσουµε το περίπου 1 δισεκατοµµύριο πολιτών που πεινάνε (το 98% από αυτούς ζει σε αναπτυσσόµενες χώρες). Να αντιµετωπίσουµε τις κλιµατικές αλλαγές που ήδη προκαλούν αναγκαστικές µετακινήσεις εκατοµµυρίων ανθρώπων λόγω ξηρασίας, διάβρωσης ακτών, ανόδου της στάθµης της θάλασσας, µείωσης αγροτικής παραγωγής».

Ποιοι ωφελήθηκαν

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των Οικολόγων Πράσινων, το ποσό των 108,1 δισ. ευρώ που θα μπορούσε να εξοικονομήσει η χώρα μας αν απλώς ακολουθούσε στην αγορά όπλων τον μέσο όρο των ευρωπαϊκών χωρών του ΝΑΤΟ, είναι μεγαλύτερο από τα 106 δισ. του δημοσιονομικού οφέλους από την εφαρμογή του PSI, ποσό φυσικά που δεν συμπεριλαμβάνει την καθαρή δημοσιονομική ζημία για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. «Για να υπάρχει μέτρο σύγκρισης, το δημόσιο χρέος της χώρας πριν από το κούρεμα ανερχόταν σε περίπου 360 δισ. ευρώ».
Η επιλογή των υπέρογκων στρατιωτικών δαπανών δεν είναι, βέβαια, άσχετη με τους πολιτικούς συσχετισμούς στην Ευρώπη, με τις πιέσεις ή ακόμα και τους εκβιασμούς που ασκούνται στη χώρα μας από κυβερνήσεις ευρωπαϊκών χωρών που είναι και οι βασικοί έμποροι όπλων.
Σύμφωνα με την έκθεση του SIPRI, την πενταετία 2007-2011, η Ελλάδα ήταν ο μεγαλύτερος παραλήπτης γερμανικών και ο δεύτερος μεγαλύτερος παραλήπτης γαλλικών εξοπλιστικών, αντιπροσωπεύοντας το 13% του όγκου των γερμανικών και το 10% των γαλλικών εξαγωγών μεγάλων συμβατικών όπλων. Συνολικά, κατά την περίοδο 1974-2010 η Γερμανία και η Γαλλία έχουν τη μερίδα του λέοντος στα ποσοστά εξαγωγών μεγάλων συμβατικών οπλικών συστημάτων στην Ελλάδα από χώρες της Ε.Ε., με ποσοστό 43% και 27% αντίστοιχα.
Όπως επισημαίνει ο Νίκος Χρυσόγελος, ακόμα και στην κορύφωση της κρίσης, ευρωπαϊκές χώρες πούλησαν στην Ελλάδα στρατιωτικό εξοπλισμό αξίας μεγαλύτερης του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ, την ίδια περίοδο που διαπραγματεύονταν το πρώτο πακέτο στήριξης, το 2010! Συγκεκριμένα, το 2010, σύμφωνα με τη «Δέκατη τρίτη ετήσια έκθεση του Συμβουλίου για τον καθορισμό κοινών κανόνων που διέπουν τον έλεγχο των εξαγωγών στρατιωτικής τεχνολογίας και εξοπλισµού» οι µεγαλύτεροι προµηθευτές ήταν:

♦ η Γαλλία (876 εκατ. ευρώ),

♦ η Ιταλία (54 εκατ. ευρώ),

♦ η Ολλανδία (53 εκατ. ευρώ),

♦ η Γερµανία (36 εκατ. ευρώ), η Ισπανία (33 εκατ. ευρώ).

Τέλος, ο Νίκος Χρυσόγελος σηµειώνει ότι, πέρα από το ζήτηµα της διαφάνειας και της αντιµετώπισης της διαφθοράς, που αποτελεί πάγιο αίτηµα των Οικολόγων Πράσινων, «υπάρχει ένα σαφές ζήτηµα επιλογών στη χάραξη της αµυντικής πολιτικής που πρέπει να αλλάξει επειγόντως. Εθνική ασφάλεια και εθνική ανεξαρτησία σηµαίνει και διασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών διαβίωσης και εργασίας, και αυτοδιαχείριση των φυσικών µας πόρων, και σωστό κοινωνικό κράτος, και διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής».

Οι χρυσοθήρες με τις κουκούλες

Από το Πράσινο Ποντίκι Μαΐου

Πρωτόγνωρες σκηνές αγριότητας εκτυλίσσονται από τις 20 Μαρτίου στις Σκουριές Χαλκιδικής, με το πανέμορφο δάσος του Κάκαβου να έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης. Από τη μια πλευρά βρίσκονται οι κάτοικοι των γύρω περιοχών, που δεν έχουν πειστεί από τις διακηρύξεις περί ανάπτυξης και δημιουργίας θέσεων εργασίας και δηλώνουν αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν την καταστροφική λειτουργία του ορυχείου χρυσού της Eldorado Gold (συμφερόντων και Μπόμπολα). Από την άλλη πλευρά βρίσκονται άνδρες ιδιωτικής ασφάλειας με καλυμμένα τα πρόσωπά τους με κουκούλες, τη στιγμή που αυτό απαγορεύεται ρητά από τον νόμο για εργαζόμενους σε ιδιωτικές εταιρείες αλλά και αστυνομικούς, με εξαίρεση τους άνδρες της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας… Οι κουκουλοφόροι σεκιουριτάδες με εντολή της εταιρείας απέκλεισαν το δημόσιο δάσος και έβαλαν συρματοπλέγματα, σιδερένιες μπάρες και συστήματα ανίχνευσης κίνησης πάνω στα δέντρα!
Ο προκλητικός αποκλεισμός του δημόσιου δάσους και η «τσαμπουκαλήδικη» τακτική της εταιρείας, που δεν επέτρεπε στους κατοίκους να προσεγγίσουν τον Κάκαβο, έγιναν προκειμένου η εξορυκτική εταιρεία ανενόχλητη να καταπατήσει τους νόμους και το δημόσιο δάσος και να ξεκινήσει τις εργασίες για την κατασκευή του χρυσωρυχείου χωρίς να έχει λάβει ακόμα, όπως επισημαίνουν τα μέλη του Παρατηρητηρίου Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων, τις απαραίτητες εγκρίσεις για τις τεχνικές μελέτες που πρέπει να γίνουν για κάθε έργο χωριστά.

Η σθεναρή αντίσταση των κατοίκων αλλά και η αντίδραση του δασαρχείου Αρναίας μπλόκαρε προς το παρόν τα σχέδια του Ελληνο-Καναδικού Χρυσού αλλά, όπως σημειώνουν οι κάτοικοι, μια «μάχη» κερδήθηκε, όχι και ο «πόλεμος». Ακόμα και οι ψύχραιμοι παρατηρητές μιλούν για μια νέα «Κερατέα», αυτή τη φορά στη Χαλκιδική, αφού, όπως καταγγέλλει η Επιτροπή Αγώνα κατά των Μεταλλείων, στο όνομα μιας καταστροφικής επένδυσης καταλύονται οι νόμοι και επιχειρείται η οικονομική και περιβαλλοντική καταδίκη μιας ολόκληρης περιοχής.

Έργα με… τσαμπουκά

Με απόφαση της Περιφέρειας έχει δοθεί το πράσινο φως προκειμένου να παραχωρηθεί στην Eldorado Gold έκταση δημόσιου δάσους 3.000 στρεμμάτων. Η παραχώρηση του δημόσιου δάσους είναι όμως, όπως επισημαίνει το Παρατηρητήριο, σε συνάρτηση με τα έργα που πρόκειται να εκτελεστούν. Αυτό σημαίνει ότι η κάθε εργασία πρέπει να συνοδεύεται από τεχνική μελέτη, η οποία και πρέπει να εγκριθεί, διαφορετικά η παραχώρηση τελεί υπό αίρεση. Και βέβαια πουθενά δεν προβλέπεται από την απόφαση παραχώρησης ο αποκλεισμός του δημόσιου δάσους και η απαγόρευση πρόσβασης στους πολίτες.
Η εταιρεία, όμως, όπως κατήγγειλαν οι κάτοικοι και διαπίστωσε το δασαρχείο Αρναίας, προχώρησε στην κατάληψη του δάσους χωρίς να έχει λάβει τις εγκρίσεις για τις τεχνικές μελέτες. Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο, η εταιρεία δεν έχει λάβει έγκριση για τα μεταλλεία, την εξόρυξη, την εναπόθεση των αποβλήτων, την κατασκευή του εργοστασίου, ενώ χωρίς της άδεια του δασαρχείου προγραμματιζόταν και η έναρξη κοπής δέντρων.
Από τη μηνυτήρια αναφορά που κατέθεσε στον εισαγγελέα Πρωτοδικών Χαλκιδικής ο δασάρχης Αρναίας προκύπτει ότι ακόμα και για τον δημόσιο δασικό δρόμο «Χοντρό Δέντρο -Σκουριές», που είναι ο κεντρικός δασικός δρόμος του Κακάβου και στον οποίο έγιναν όλα τα μέχρι σήμερα επεισόδια, δεν έχει εκδοθεί «άδεια βελτίωσης και ασφαλτόστρωσης» από το δασαρχείο Αρναίας. Οι αυθαίρετες κινήσεις της εταιρείας προκάλεσαν την αντίδραση του δασαρχείου Αρναίας, που µε έγγραφό του διέταξε την άµεση διακοπή κάθε εργασίας στις Σκουριές από την Ελληνικός Χρυσός και την εκκένωση του βουνού από τα µηχανήµατα, τα οχήµατα, τα κοντέινερ, το προσωπικό της εταιρείας και τα συνεργεία των υπεργολάβων.
Στη δικαιοσύνη παραπέµφθηκαν και οι 11 κουκουλοφόροι σεκιουριτάδες, οι οποίοι απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες και το δικαστήριο άσκησε διώξεις στους εκπροσώπους της εταιρείας, αφού οι κουκουλοφόροι ενεργούσαν κατόπιν εντολών που είχαν λάβει από την Eldorado Gold . Οι συνήγοροι των κατηγορουµένων και ο µάρτυς κ. Θεοδωρακόπουλος ισχυρίστηκαν ότι «όλοι οι δρόµοι στις Σκουριές ανήκουν στην εταιρεία». Το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι, σύµφωνα µε τη µηνυτήρια αναφορά που κατέθεσε στον εισαγγελέα Πρωτοδικών Χαλκιδικής ο δασάρχης Αρναίας και µε όσα προέκυψαν κατά τη διαδικασία, «όλοι οι δρόµοι είναι δηµόσιες δασικές εκτάσεις».

Κρανίου τόπος

Απόφαση – καταπέλτη κατά του µεταλλείου χρυσού και χαλκού στη Χαλκιδική εξέδωσαν οι δασολόγοι στη Γενική Συνέλευση της Πανελλήνιας Κίνησής τους. Όπως επισήµαναν, η µεταλλευτική δραστηριότητα περιλαµβάνει ανοικτή εξόρυξη χρυσού, τη µετατροπή σε λίµνες αποβλήτων δύο ρεµάτων και την κατασκευή εργοστασίου µεταλλουργίας χρυσού – χαλκού και χηµικού εργοστασίου παραγωγής θειικού οξέος. Οι δασολόγοι υπογράµµισαν ακόµα ότι η προτεινόµενη δραστηριότητα στις θέσεις «Σκουριές» και «Μαδέµ Λάκκος» είναι τεράστιας κλίµακας, ξεφεύγει από τη φέρουσα ικανότητα της περιοχής και ίσως της χώρας µας, ενώ χαρακτηρίζουν πισωγύρισµα στη µεταλλευτική δραστηριότητα της περιοχής την επιλογή της επιφανειακής αντί υπόγειας εξόρυξης. Άκρως αποκαλυπτικές της ολοκληρωτικής καταστροφής που θα συντελεστεί είναι οι επισηµάνσεις τους για τη µεταλλευτική δραστηριότητα που προβλέπεται στη θέση «Σκουριές», όπου το µεταλλείο θα αναπτυχθεί µέσα σε αρχέγονα δάση δρυός – οξιάς – καστανιάς.
Συγκεκριµένα:

♦ Θα αποψιλωθούν 3.500 στρέµµατα δάσους.

♦ Τα ρέµατα, που σήµερα είναι καλυµµένα µε αιωνόβια δέντρα, θα µετατραπούν σε λίµνες τοξικών αποβλήτων.

Η Πανελλήνια Κίνηση ∆ασολόγων εστιάζει ιδιαίτερα στις µόνιµες και µη αναστρέψιµες επιπτώσεις στην οικονοµία της περιοχής και υπογραµµίζει ότι «οι δασικές υπηρεσίες της περιοχής µε έγγραφά τους γνωµοδότησαν αρνητικά για το επιχειρούµενο επενδυτικό σχέδιο, αλλά η πολιτεία κώφευσε για άλλη µια φορά στην άποψη των αρµόδιων επιστηµόνων, εξυπηρετώντας τα συµφέροντα των εταιρειών».

Συγκεκριµένα, όπως ανέφερε η Πανελλήνια Κίνηση ∆ασολόγων, θα καταστραφούν:

♦ ∆άση οξιάς.

♦ ∆άση δρυός.

♦ ∆άση καστανιάς.

♦ ∆άση οξιάς – ιτάµου – αρκουδοπούρναρου.

♦ Χιλιάδες στρέµµατα εδαφών είτε λόγω της επιφανειακής εξόρυξης, είτε λόγω των αποθέσεων στείρων και δηµιουργίας λιµνών τελµάτων.

♦ Υδάτινοι πόροι. Η περιοχή είναι πλούσια σε νερά τόσο επιφανειακά όσο και υπόγεια. Τα υπόγεια ήδη έχουν επηρεαστεί από µια δοκιµαστική σήραγγα και υπάρχει κίνδυνος ολοκληρωτικής καταστροφής τους από τη διείσδυση της θάλασσας.

♦ Τα επιφανειακά νερά θα επηρεαστούν από διάφορα τοξικά στοιχεία και δηλητήρια. Με τον τρόπο αυτό µια πλούσια σε νερά περιοχή θα καταντήσει «άνυδρη», καταστρέφοντας έτσι τους πολυτιµότερους για τη ζωή πόρους και µαζί κάθε προοπτική για το µέλλον.

♦ Οι εστίες αέριας και υδάτινης ρύπανσης. Τα ορύγµατα των εκσκαφών, οι σωροί των αποθέσεων στείρων υλικών και τα τέλµατα αποτελούν τόπους µόνιµης ρύπανσης των υδάτων και του αέρα, δηλαδή αποτελούν µόνιµες ανοιχτές πληγές στο περιβάλλον.

Ξεφυλλίστε το!


Το Πράσινο Ποντίκι Μαΐου 2012 on line όπως τυπώνεται

Θα γίνει της… ανάπτυξης


Της Βάλιας Μπαζού από το Πράσινο Ποντίκι Μαΐου
Λοιπόν, τα ψέματα τελείωσαν. Βάλτε κράνη, επενδύστε σε τσίγκινες φορεσι­ές γιατί από τις 7 Μαΐου θα γίνει… της ανάπτυξης! Η «απειλή» αιωρείται πά­νω από τα κεφάλια µας τις τελευταίες είκοσι µέρες, µε τους wannabe αυτοδύναµους να εκφέρουν τη λέξη «ανάπτυξη» λες και ανακάλυψαν το Άγιο ∆ισκοπότηρο. Λες και η εκ­φορά και µόνο της λέξης έχει τη µαγική δύναµη του γκράαλ και θα παρέχει στην υπό χρεο­κοπία χώρα επενδύσεις και θέσεις εργασίας, όπως το ιερό γκράαλ παρείχε στον Ιωσήφ επί πολ­λά χρόνια, κάθε πρωί, τροφή και νερό µε θαυµατουργό τρόπο… Η αναπτυξιολαγνεία που έχει χτυπήσει τα δυο µεγάλα κόµµα­τα είναι, όµως, κενή περιεχοµέ­νου. Και είναι κενή περιεχοµένου αφού, µε την υπογραφή των µνηµονίων, υπέγραψαν και στον τοµέα της ανάπτυξης λευκή επιταγή. Κανένα όραµα, κανένα σχέδιο, ούτε καν µια ακατέργαστη ιδέα. Απλώς, σουρεαλιστικές πινελιές – και σε ένα κά­δρο χωρίς σκοπό, µέση, αρχή και τέλος. Οι λάτρεις της ανάπτυξης αρχίζουν και τελειώνουν τις εξαγγελίες τους αναµα­σώντας εκθέσεις ιδεών για τον τουρι­σµό, στις οποίες εσχάτως πρόσθεσαν νέα κεφάλαια για τις Ανανεώσιµες Πηγές Ενέργειας και για τον ορυκτό πλούτο της χώρας. Εν ολίγοις, η πρότασή τους για την ανάπτυξη της χώ­ρας περιλαµβάνει ό,τι πετάει και ό,τι κολυ­µπάει, αρκεί να το θέλει ο άγνωστος επενδυτής. Χιλιάδες κλί­νες σε 5άστερα ξενοδοχεία και χιλιάδες µεζονέτες όπου υπάρχει ελεύθερη σπιθαµή γης, κατά προτίµηση σε αιγιαλούς, δάση, ακόµα και προστα­τευόµενες περιοχές, αφού τα λιµάνια και τα αεροδρόµια της χώρας θα κατα­κλύζονται από εκατοµµύρια τουρίστες που θα συνωστίζονται για µια θέση στον ήλιο. Την ίδια ώρα, δίπλα στα 5άστερα θα απλώνονται, εκτός από τις ξαπλώ­στρες, δεκάδες χιλιάδες φωτοβολταϊκά που θα παράγουν γιγαβάτ πράσινης ενέργειας για να πάθουν ηλεκτροπληξία οι Γερµανοί. Στο πέλαγος, το Ιόνιο και, αν µας επιτρέψουν οι γείτονες, και στο Αιγαίο, πλατφόρµες πετρελαίου θα βγάζουν εκατοντάδες εκατοµµύρια βαρέλια πετρελαίου και εκατοντάδες εκα­τοµµύρια κυβικά µέτρα φυσικού αερίου. Και στα βουνά θα ξεχειλίζει ο χρυσός… χρυσός να φάνε και οι κότες! Όλες αυτές οι αντικρουόµενες προβολές της «ανάπτυξης» υπηρετούν τη λογική τού «ό,τι κάτσει, όπου κάτσει». Χωρίς να υπάρχει έστω και η υπο­ψία ότι οι γιγαντιαίες τουριστικές µονάδες τραυµατίζουν ανεπα­νόρθωτα τη βαριά βιοµηχα­νία της χώρας, οι εξορύ­ξεις υδρογονανθράκων την υπονοµεύουν και ο χρυσός σµιλεύ­ει… σεληνιακά τοπία.

Πράσινο Ποντίκι Μαΐου

Με τίτλο «Τα όπλα σκοτώνουν την ανάπτυξη» κυκλοφορεί την Πέμπτη μαζί με το «Π» το Πράσινο Ποντίκι Μαΐου.
Κεντρικό θέμα οι στρατιωτικές δαπάνες της χώρας και τι θα μπορούσαμε να κάναμε εάν αγοράζαμε λιγότερα όπλα. Ποιες είναι οι ισοδύναμες επενδύσεις. Ποιοι ευρωπαίοι εταίροι μας επωφελήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια. Αναλυτικά στοιχεία για τους εξοπλισμούς από το 1974 μέχρι και το 2010.
Ακόμα:
-Οι χρυσοθήρες με τις κουκούλες. Ανιχνευτές κίνησης και συναγερμοί μέσα στο δάσος. Πώς κουκουλοφόροι σεκιουριτάδες με εντολή της εταιρείας ELDORANDO GOLD έχουν εισβάλλει στο βουνό Κάκαβος και απαγορεύουν την πρόσβαση στους πολίτες. Πώς η Χαλκιδική εξελίσσεται σε νέα «Κερατέα».
-Από ναρκω-πρωτεύουσα, πράσινη όαση. Γιατί ο δήμαρχος της Αθήνας και οι αρμόδιοι υπουργοί πρέπει να αρχίσουν να παίρνουν παραδείγματα από το Μεντεγίν
-Δώδεκα γελοιογραφίες για το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή με το πενάκι σύγχρονων Ελλήνων και Σουηδών γελοιογράφων.
-Ποδηλάτες- ακτιβιστές για τη διάσωση του κινηματογράφου Άστρον και του κτήματος Δρακοπούλου.
-Τα κατώτερα παιδιά του πλανήτη. Δραματική διακήρυξη του ΟΗΕ για τη σωτηρία των φυλών του Αμαζονίου.