Τα αυτοκίνητα σε δεύτερη μοίρα


Από το Πράσινο Ποντίκι Ιουνίου 2012
Στην Ελλάδα το σύνηθες είναι τα καφέ και τα εστιατόρια την άνοιξη και το καλοκαίρι να καταλαμβάνουν τµήµατα του πεζοδρομίου για την τοποθέτηση τραπεζοκαθισµάτων, πληρώνοντας ειδικό τέλος στον αντίστοιχο δήµο.Kαι µάλιστα αυτή η πρακτική ισχύει ακόµα και σε περιοχές όπου τα πεζοδρόµια είναι στενά και επί της ουσίας η τοποθέτηση τραπεζιών και καθισµάτων θα έπρεπε να είναι απαγορευτική. Μια άλλη πρακτική που έχει κυριαρχήσει µε το έτσι θέλω, είναι τα καφέ και τα εστιατόρια να δεσµεύουν τις θέσεις στάθµευσης που υπάρχουν µπροστά στα µαγαζιά τους, είτε γιατί τους κόβουν τη θέα είτε γιατί θέλουν να παρκάρουν εκεί τα φανταχτερά αυτοκίνητα των λεγόµενων καλών πελατών.

Με δεδοµένη αυτή την κατάσταση, καταλαβαίνει κανείς ότι εάν κάποιος πρότεινε, για παράδειγµα, στον ∆ήµο Αθηναίων και αντίστοιχα ο δήµος στους επιχειρηµατίες αντί να κλείνουν τα πεζοδρόµια να «θυσιάσουν» τις θέσεις πάρκινγκ µπροστά από το µαγαζί τους για να τοποθετήσουν τραπεζάκια, φαντάζοµαι και ο δήµος και οι επιχειρηµατίες θα γίνονταν έξω φρενών.
Στη Νέα Υόρκη είναι βέβαια λίγο διαφορετικά τα πράγµατα, αφού εκεί ο δήµος επιλέγει να δοκιµάζει κάθε καινούργια πρόταση που µπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά για τους πολίτες αλλά και τους επιχειρηµατίες.

Το πρόγραµµα ξεκίνησε δειλά το 2010 µε πρωτοβουλία του ∆ήµου της Νέας Υόρκης µε στόχο να δοκιµαστούν εναλλακτικές ιδέες για την τόνωση των επιχειρήσεων σε περιοχές µε ειδικά χαρακτηριστικά, δηλαδή µε µικρά σχετικά πεζοδρόµια σε δρόµους όχι µεγάλης κυκλοφορίας, όπου τους µήνες του καλοκαιριού η κίνηση στα καφέ και τα εστιατόρια σηµείωνε κατακόρυφη πτώση.
Η πρόταση που δοκιµάστηκε αρχικά µε τη συµµετοχή µόλις δυο εστιατορίων προέβλεπε την παραχώρηση όχι τµήµατος των πεζοδροµίων, αλλά των θέσεων στάθµευσης µπροστά από την επιχείρηση για την τοποθέτηση τραπεζοκαθισµάτων.
Το πείραµα πέτυχε και το 2011 εντάχθηκαν ακόµα τρεις δρόµοι µε καφέ και εστιατόρια στο Μπρούκλιν. Οι επιδόσεις ήταν άκρως ενθαρρυντικές για την επέκταση του προγράµµατος, αφού οι επιχειρήσεις που συµµετείχαν είδαν τα ποσοστά πληρότητάς τους να αυξάνονται από 33 έως και 55% και κατά τις ώρες αιχµής από 90 έως και 122%.
Επισηµαίνεται ότι ο ∆ήµος της Νέας Υόρκης έχει θέσει και συγκεκριµένες προδιαγραφές για το πώς πρέπει να είναι τα τραπεζάκια, οι καρέκλες αλλά και η πλατφόρµα πάνω στην οποία θα τοποθετούνται. Συγκεκριµένα αναφέρει ότι θα πρέπει να είναι από ποιοτικά οικολογικά υλικά, είτε ανακυκλωµένα είτε πιστοποιηµένα ότι έχουν κατασκευαστεί µε βάση τις αρχές της βιώσιµης ανάπτυξης.

Τηλεφωνικοί θάλαμοι –βιβλιοθήκες

Από το Πράσινο Ποντίκι Μαΐου
Η αλήθεια είναι ότι οι δηµόσιοι τηλεφωνικοί θάλαµοι, ακόµα κι όταν ήταν απόλυτα χρήσιµοι, ήταν ο πρώτος στόχος διαφόρων βανδάλων που ξεσπούσαν επάνω τους. Και η αλήθεια είναι ότι στη χώρα µας, όπως και παντού, ακόµα και όταν τα κινητά τηλέφωνα ήταν εφαρµογή επιστηµονικής φαντασίας, δεν υπήρχε περίπτωση να βρεις δηµόσιο τηλέφωνο σε λειτουργία.
Η ραγδαία ανάπτυξη της κινητής τηλεφωνίας κατέστησε, όµως, τους τηλεφωνικούς θαλάµους παντελώς άχρηστους. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν να βρίσκονται σε καίρια σηµεία σε όλες τις πόλεις και σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν εστία µόλυνσης.
Στη Βρετανία, το Λος Άντζελες και τη Νέα Υόρκη, όµως, αποφάσισαν να δώσουν νέα ζωή στους παροπλισµένους τηλεφωνικούς θαλάµους, προσπαθώντας να κινητοποιήσουν πολίτες και καλλιτέχνες.

Η πρώτη προσπάθεια έγινε στη Βρετανία από τον βρετανικό οργανισµό τηλεπικοινωνιών, που σκέφθηκε ότι θα ήταν κρίµα να οδηγηθούν στα σκουπίδια οι εµβληµατικοί κόκκινοι τηλεφωνικοί θάλαµοι, τη στιγµή µάλιστα που το κόστος τους ήταν πάνω από 700 λίρες. Έτσι αποφάσισαν να κάνουν διαγωνισµό ιδεών µε αντικείµενο τη µετάλλαξη των τηλεφωνικών θαλάµων. Στη συνέχεια «έτρεξαν» το πρόγραµµα «Υιοθετήστε έναν τηλεφωνικό θάλαµο» µε το συµβολικό ποσό της 1 λίρας.
Το αποτέλεσµα ήταν εξαιρετικό αφού οι τηλεφωνικοί θάλαµοι άρχισαν να µετατρέπονται σε χαριστικές βιβλιοθήκες αλλά και σε µίνι γκαλερί για εκθέσεις έργων τέχνης και φωτογραφιών.
Την ιδέα των Βρετανών υιοθέτησε το Λος Άντζελες, που άρχισε να µετατρέπει τους χαλασµένους δηµόσιους τηλεφωνικούς θαλάµους σε µικρές βιβλιοθήκες, ενώ αµέσως µετά ακολούθησε και η Νέα Υόρκη. Στις δυο αµερικανικές µεγαλουπόλεις, η πρωτοβουλία δεν ανήκει στις αρχές, αλλά στους πολίτες, που άρχισαν τη µετατροπή µε τις δικές του δυνάµεις. Στη Νέα Υόρκη, η πρόταση είναι πιο «επαγγελµατική» αφού ο αρχιτέκτονας John Locke έκανε ένα σχέδιο για την εύκολη και καλαίσθητη µετατροπή των πάνω από 13.500 τηλεφωνικών θαλάµων που υπάρχουν στο Μεγάλο Μήλο.

Η νέα «ζωή» των τηλεφωνικών θαλάµων δεν είναι βέβαια χωρίς προβλήµατα, αφού οι βάνδαλοι πάντα καραδοκούν. Και βέβαια το πιο συχνό φαινόµενο είναι ότι τα βιβλία εξαφανίζονται αφού ελάχιστοι ακολουθούν τους άγραφους κανόνες µιας δηµόσιας – ανοικτής βιβλιοθήκης που µπορεί να λειτουργήσει µόνο µε σεβασµό προς την κοινότητα.
Αλλά, πάλι, µικρό το κακό. Ακόµα και όταν ένα βιβλίο που έχει χαριστεί στην κοινότητα, κλαπεί, σίγουρα κάποιος θα το διαβάσει, σίγουρα σε κάποιου τη βιβλιοθήκη θα µπει, οπότε ο στόχος έχει επιτευχθεί

Οι 365 μέρες ενός ποδηλάτου


Το πείραμα έγινε σε έναν από τους πολυσύχναστους δρόμους του Σόχο, στη Νέα Υόρκη. Άφησαν ένα ποδήλατο δεμένο σε ένα σταντ την 1η Ιανουαρίου του 2011 και το φωτογράφιζαν κάθε μέρα για όλο το χρόνο. Το ποδήλατο άντεξε ή καλύτερα σεβάστηκαν τον ιδιοκτήτη του για 240 μέρες… Μετά άρχισε η λεηλασία…
Οι 365 φωτογραφίες χρησιμοποιήθηκαν για να δημιουργηθεί βίντεο 51 δευτερολέπτων με την μέθοδο time lapse.