Λούνα (1999-2014) : Το σκυλάκι που νίκησε το ρατσισμό

LOYNAKI

Το μύρισα στην ατμόσφαιρα από τις πρώτες μας βόλτες στο πάρκο. Στην αρχή ήταν εκείνα τα βλέμματα που αιωρούνταν από την αγενή επιείκεια και την προσβλητική συγκαταβατικότητα, μέχρι την μάτσο υπεροψία και την επιθετική αποστροφή.
Μετά ήρθαν τα σχόλια. «Κοίτα μια Λουλού» και «έβγαλε την πατσαβούρα βόλτα» από περαστικούς. «Μάζεψέ το, ο δικός μου δεν παίζει με μικρά» και «είναι κομπλεξικά γι αυτό γαυγίζουν υστερικά» από συνοδοιπόρους με σκυλιά.
Εκτός πάρκου, σε συζητήσεις με γνωστούς, όταν έλεγα ότι έχω κι εγώ σκυλάκι και με ρωτούσαν τι είναι, τους ξέφευγε ένα νέτο σκέτο «α» ενώ προσπαθούσαν να κρύψουν την απογοήτευσή τους. Κάποιοι, μάλιστα, το προχώρησαν και λίγο παραπάνω και μου είπαν ότι δεν περίμεναν να έχω τέτοιο σκύλο και ότι δεν ταιριάζει με το στυλ μου!

LUNA_READING

Το αποκορύφωμα ήταν, όμως, όταν μια μέρα ανεβαίνοντας το παρκάκι της Ευελπίδων, μια περαστική και ενώ υπήρχαν κάπου πέντε με έξι σκυλιά στο χώρο, επέλεξε τη Λούνα για να βγάλει το δικαιολογημένο μένος της για όσους δεν μαζεύουν τα κακά των σκύλων τους. Άρχισε να φωνάζει από απόσταση δέκα μέτρων «μάζεψε τα σκατά του κωλόσκυλού σου, μωρή»… Εγώ στην αρχή δεν κατάλαβα τι γινόταν. Και τότε με πλησίασε απειλητικά μου έδειξε μια τεραστίων διαστάσεων σκατούλα και μου είπε «Μάζεψε τα σκατά του κωλόσκυλού σου, είπα». Διατήρησα την ψυχραιμία μου και της είπα ότι μαζεύω πάντα τα κακά της Λούνας. Και όταν βγήκε τελείως εκτός ελέγχου της είπα ότι η Λούνα δεν μπορεί να κάνει τόσο μεγάλη σκατούλα και ότι μάλλον ήταν δικιά της.
Εκείνη τη στιγμή, όμως, το πάζλ συμπληρώθηκε και κατάλαβα ότι η Λούνα μου, το μικρό γούνινο σκυλάκι μου, είχε καταταχθεί στην κατηγορία των «μη σκύλων», των «επιεικώς σκύλων», των «δήθεν σκύλων».
Η αλήθεια είναι ότι έχοντας ζήσει κάπου 20 χρόνια με τον Σάγκα και τον Βούντου, δυο υπέροχα Χάσκι, που στο πέρασμά τους προκαλούσαν επιφωνήματα θαυμασμού, δεν είχα αντιληφθεί τον ιδιότυπο ρατσισμό απέναντι σε ορισμένα σκυλάκια και φαντάζομαι και σε ορισμένα γατάκια.
Γιατί μην μου πείτε ότι δεν είναι ρατσισμός όταν όλα τα μικρόσωμα σκυλάκια τα χαρακτηρίζουν με κεκαλυμμένη -ή και όχι- αποστροφή, του «καναπέ» και του «σαλονιού».
Όταν οι δήθεν χιουμορίστες, φωνάζουν όλα τα μικρόσωμα σκυλάκια, ανεξαρτήτως φύλου, «Μπούμπη» ή «Λουλού» και οι πιο θρασείς «πατσαβούρα», «σφουγγαρίστρα» και «ποντίκι».
Όταν η έξαλλη, δικαιολογημένα, άγνωστη γυναίκα επέλεξε τη Λούνα για να βγάλει το μένος της για τα περιττώματα που αφήνουν οι ανόητοι και όχι το λυκόσκυλο γιατί απλώς το χέζεται…

LU

Όμως η Λούνα μου, ήταν το σκυλάκι που νίκησε το ρατσισμό. Που νίκησε την καχυποψία. Που έκανε το στυλ της ακαταμάχητο ακόμα και σε εκείνους που μεγάλωσαν με κυρίαρχο στερεότυπο ότι ένας σκύλος είναι σκύλος από ένα ύψος και πάνω, από ένα τρίχωμα και κάτω. Ένας σκύλος είναι σκύλος όταν δεν χρειάζεται κομμωτήριο – πολύ περισσότερο φορεματάκι για το βαρύ κρύο- και έχει βαρύτονο γαύγισμα.
Η Λούνα μου νίκησε το ρατσισμό με εκείνο το χαμόγελο που σχημάτιζε στο πρόσωπό της όταν έτρεχε και έκανε τους πάντες, για κλάσματα του δευτερολέπτου, ευτυχισμένους. (Όπως στην είσοδο των δικαστηρίων όταν μετέφεραν με τα πόδια έναν νεαρό που είχε συλληφθεί και μόλις την είδε να τρέχει της έσκασε ένα χαμόγελο. Και ελπίζω να μην ήταν το τελευταίο της μέρας του).
Νίκησε το ρατσισμό, όταν έπεφτε χειροκρότημα καθώς την έβλεπαν να κάνει πιπί της ενώ έτρεχε κατακόρυφα στα μπροστινά της πόδια.
Νίκησε το ρατσισμό όταν με σβούρες και προσποιήσεις έβγαλε νοκ άουτ ένα Ροντβάιλερ που ο «αφέντης» του το προέτρεψε να την γραπώσει.
Νίκησε το ρατσισμό όταν ο βαρύς και ασήκωτος θείος Μάνος, την έβγαλε βόλτα περήφανος στο χωριό.
Όταν ο Σπύρος από αμήχανος άρχισε τα «που είναι η Λούνα, που είναι η κούκλα μου»
Όταν ο Δημήτρης έκανε τη βαρύγδουπη δήλωση «εγώ δεν συμπαθούσα αυτά τα σκυλιά μέχρι που γνώρισα τη Λούνα».
Η Λούνα νίκησε κυριολεκτικά το ρατσισμό όταν ο Γιάννης της έμαθε μέσα σε δέκα λεπτά, να γαυγίζει, να γρυλίζει, να βγαίνει από τη γούνα της όταν άκουγε συνθήματα υπέρ της Χρυσής Αυγής.
Αντίο γλυκιά μου, αντίο αστείο σκυλάκι.

Advertisements

Tο ελληνικό «σεριφάτο»

serifato

Της Βάλιας Μπαζού από το Πράσινο Ποντίκι Φεβρουαρίου

Το τελευταίο διάστηµα η τρικοµµατική κυβέρνηση µετ’ επιτάσεως διακηρύσσει ότι οι νόµοι πρέπει να εφαρµόζονται για όλους και έχει θέσει σε εφαρµογή, υπό µορφήν παρωδίας, το σχέδιο «νόµος και τάξη».
Και πρόκειται περί παρωδίας, αφού το σχέδιο εφαρµόζεται µε έναν ιδιαίτερα επιλεκτικό τρόπο, όπως επίσης µε έναν απρόκλητα επιλεκτικό τρόπο γίνεται η ανάγνωση των νόµων και η ερµηνεία των δικαστικών αποφάσεων. Ακούσαµε για παράδειγµα τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να υποστηρίζει µε αφορµή την απεργία των εργαζοµένων στο µετρό ότι «άκρατος αυταρχισµός είναι να γράφεις στα παλαιότερα των υποδηµάτων σου τις δικαστικές αποφάσεις, να αδιαφορείς για τον νόµο, να αδιαφορείς για το κοινωνικό σύνολο. Αυτός είναι ο άκρατος αυταρχισµός, εµείς εφαρµόσαµε τον νόµο.

Συνέχεια

Ποιος φοβάται τα φωτοβολταϊκά

Της Βάλιας Μπαζού από το από το Πράσινο Ποντίκι Σεπτεμβρίου 2012

Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση κόπτεται για την ανάπτυξη και διαρρηγνύει τα ιµάτιά της ότι η σω­τηρία της χώρας θα έρθει μέσα από τη δηµιουρ­γία πρόσφορου εδάφους για επενδύσεις που θα εξασφαλίζουν θέσεις εργασίας, σειρά µέτρων που ανακοινώθηκαν εν µέσω καύσωνα και µιας άδειας Αθήνας κινούνται ακριβώς στην αντίθετη κατεύ­θυνση και φέρνουν τα πάνω κάτω στον πιο δυνα­µικό τοµέα της οικονοµίας, αυτόν της πράσινης ανάπτυξης.

Το τελευταίο διάστηµα στο σκοτάδι ή, καλύτερα, στη σκιά του ήλιου έχει αρχίσει να διαδραµατίζεται ένα απίστευτο παρασκήνιο, ένα αλισβερίσι συµφερόντων, που είχε ως αποτέλεσµα να ρίξει στην «πυρά» τα φωτοβολταϊκά, τον µοναδικό, ίσως, τοµέα της οικονοµίας που συνεχίζει να αναπτύσσεται και να δηµιουργεί νέες θέσεις εργασίας και που αποτελεί σήµερα τον µεγαλύτερο εργοδότη στον χώρο της πράσινης ενέργειας.

Τα µέτρα που ανακοίνωσε στα µέσα Αυγούστου ο υφυπουργός ΠΕΚΑ Ασηµάκης Παπαγεωργίου πλασαρίστηκαν µε τρόπο βαρύγδουπο ως µέτρα για τη διάσωση της αγοράς ενέργειας και την προστασία των καταναλωτών, αφού εξαιτίας της στάσης πληρωµών της ΛΑΓΗΕ Α.Ε. (Λειτουργός της Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας) απειλούνταν µε πτώχευση η αγορά ενέργειας. Όπως, όµως, οι φορείς της αγοράς καταγγέλλουν, το µόνο που επιτυγχάνεται µε τα µέτρα είναι να οδηγείται και η αγορά των φωτοβολταϊκών σε κρίση και αδιέξοδο, µια αγορά που το 2011 ήταν 6η στην Ευρώπη και 10η παγκοσµίως!

Και όπως καταγγέλλουν, την ίδια ώρα τα µέτρα ευνοούν την έκρηξη του παραεµπορίου των αδειών, ανεβάζουν το επενδυτικό κόστος, αφήνουν ανέγγιχτους τους ελάχιστους επενδυτές που ευνοήθηκαν από τη διαδικασία fast track, θίγουν χιλιάδες µικροµεσαίους επενδυτές και αποθαρρύνουν οποιονδήποτε ξένο επενδυτή θα ήθελε να επενδύσει στη χώρα.

Και τα µέτρα αυτά δεν θα είναι τα µοναδικά, αφού σε αντίθεση µε τις διακηρύξεις της κυβέρνησης περί της ανάγκης ελάφρυνσης της φορολογίας των επιχειρήσεων, για την αγορά των φωτοβολταϊκών προβλέπονται και νέα µέτρα µε τη φορολόγηση και του τζίρου των επιχειρήσεων.

Παράγοντες της αγοράς και περιβαλλοντικές οργανώσεις µιλούν για δραµατική ανατροπή των κανόνων που παιχνιδιού και απροκάλυπτη αβάντα στα ορυκτά καύσιµα. Όπως λένε, µάλιστα, και στον τοµέα της ενέργειας έδρασαν «κουκουλοφόροι» που έστελναν ντραφτ στους τροϊκανούς µε υποδείξεις για το τι πρέπει να γίνει στην αγορά ενέργειας, παρουσιάζοντας στοιχεία και σχέδια που απέχουν από την πραγµατικότητα και τις ανάγκες της αγοράς.

Στο µείζον θέµα που προέκυψε παρενέβησαν και περιβαλλοντικές οργανώσεις, όπως η Greenpeace, η οποία χαρακτήρισε τα µέτρα παράλογα και τεράστιο λάθος σε βάρος της ανάπτυξης, ενώ όσον αφορά στον υφυπουργό ΠΕΚΑ δηκτικά σχολίασε ότι έµεινε µετεξεταστέος στα απλά µαθηµατικά.

Συνέχεια

Κόλπο γκρόσο με το Ειδικό Τέλος ΑΠΕ


Από το Πράσινο Ποντίκι Ιανουαρίου 2012

Σε αυξήσεις που είναι συνώνυµες µε τη χρεοκοπία των νοικοκυριών προχώρησε η ∆ΕΗ, τόσο µε την αύξηση κατά 12,5% του ηλεκτρικού ρεύµατος όσο και µε την αύξηση κατά 1,5 ευρώ τον µήνα κατά µέσο όρο του Ειδικού Τέλους των Ανανεώσιµων Πηγών Ενέργειας. Και αυτή η δεύτερη αύξηση προκάλεσε την έκρηξη οργής επιστηµονικών φορέων, περιβαλλοντικών οργανώσεων και των επιχειρηµατιών του κλάδου των ΑΠΕ, που καταγγέλλουν κρυφές επιδοτήσεις.

Συγκεκριµένα 10 φορείς της αγοράς των ΑΠΕ, όπως η Ελληνική Επιστηµονική Ένωση Αιολικής Ενέργειας, η Ελληνική Εταιρεία Βιοµάζας, ο Ελληνικός Σύνδεσµος Βιοαερίου, ο Ελληνικός Σύνδεσµος Ηλεκτροπαραγωγών από ΑΠΕ, ο Ελληνικός Σύνδεσµος Μικρών Υδροηλεκτρικών Έργων, ο Ελληνικός Σύνδεσµος Συµπαραγωγής Ηλεκτρισµού και Θερµότητας, ο Πανελλήνιος Σύνδεσµος Επενδυτών Φωτοβολταϊκών, ο Σύνδεσµος Ελληνικών Βιοµηχανιών Φωτοβολταϊκών, ο Σύνδεσµος Εταιρειών Φωτοβολταϊκών και ο Σύνδεσµος Παραγωγής Ενέργειας µε Φωτοβολταϊκά, καταγγέλλουν το ΥΠ ΕΚΑ για υπερτίµηση του ειδικού τέλους ΑΠΕ µε στόχο την ευθεία επιδότηση του κόστους ηλεκτροπαραγωγής από ρυπογόνα ορυκτά καύσιµα.

Οι επιχειρηµατίες του κλάδου µε κοινή επιστολή τους υπογραµµίζουν ότι «άλλος φταίει και άλλος την πληρώνει», αφού το όφελος από τη µείωση του κόστους της ηλεκτρικής ενέργειας που επιτυγχάνεται µε την ανάπτυξη των ΑΠΕ δεν ενσωµατώνεται στο Ειδικό Τέλος, µε αποτέλεσµα «την αναγκαία αύξησή του, που δεν οφείλεται στις ΑΠΕ, αλλά στις κρυφές επιδοτήσεις προς τα ρυπογόνα καύσιµα που περιέχονται σε αυτό!». Συνέχεια

Occupy Wall Street vs Tea Party


Εξαιρετικό γραφικό με κατατοπιστικές πληροφορίες για το τι πρεσβεύουν και ποιες οι διαφορές των δυο μεγαλύτερων πολιτικών κινημάτων που εμφανίστηκαν τα τελευταία 2 χρόνια στις ΗΠΑ
Το είδα εδώ

Το δημόσιο «θυσιάζεται» για τον Μπόμπολα…

Από το topontiki 6 Οκτωβρίου
Με μια πρωτοφανή απόφαση που γεννά πολλά και σοβαρά ερωτήματα, οι ελληνικές αρχές αρνούνται να εισπράξουν από την ιδιωτική εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός» εκατομμύρια ευρώ και μάλιστα προσφεύγουν γι αυτό το λόγο κατά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής!

Συνέχεια

Ο χνουδωτός «δάσκαλος»

Πράσινο Ποντίκι Σεπτέμβριος 2011

«Μου αρέσει που έχω κάποιον δίπλα µου όταν διαβάζω και µου αρέσει περισσότερο που όταν κάνω λάθος δεν γελάει µαζί µου». Τα λόγια της οκτάχρονης Λίντα, που είναι ένα κοριτσάκι µε µαθησιακά προβλήµατα, είναι αυθεντικά και αποκαλύπτουν την επιτυχία του προγράµµατος ανάγνωσης σε σκύλους, ένα πρωτοποριακό πρόγραµµα που, πλέον, βρίσκεται σχεδόν σε κάθε πόλη των ΗΠΑ και του Καναδά. Τα λόγια της Λίντα ήρθε να επιβεβαιώσει µελέτη του Πανεπιστηµίου της Καλιφόρνιας, που απέδειξε ότι όσα παιδιά συµµετέχουν στα προγράµµατα ανάγνωσης σε σκύλους παρουσιάζουν πολύ µεγάλη πρόοδο. Συνέχεια