Το 6ο στάδιο του πένθους

Το 1969, η Ελβετίδα ψυχίατρος, Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος περιέγραψε στο βιβλίο της «On Death and Dying», τις πέντε φάσεις, από τις οποίες περνάει ο άνθρωπος για να αποδεχτεί τελικά τον θάνατο, την απώλεια σε όλες τις μορφές της. Τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, την απώλεια της ελευθερίας, της εργασίας, του εισοδήματος.
Κατά την Κιούμπλερ-Ρος τα πέντε στάδια είναι η άρνηση, ο θυμός, η διαπραγμάτευση, η κατάθλιψη και η αποδοχή. Και αυτά τα πέντε στάδια του πένθους βιώνουμε εδώ και έξι μήνες ως χώρα, ατομικά και συλλογικά.
Στην αρχή όλοι ή μάλλον οι περισσότεροι βιώσαμε την άρνηση, διατυπώνοντας φράσεις του τύπου «δεν μπορεί να είναι αλήθεια, δεν μπορεί να είναι έτσι τα πράγματα», προσπαθώντας, μάταια, να αναπτύξουμε ένα μηχανισμό ανώφελης προστασίας.
Στη συνέχεια θυμώσαμε, βιώσαμε την αδικία και την απελπισία, λέγοντας «γιατί να συμβαίνει αυτό σ’ εμένα», «είναι άδικο, γιατί δεν έχω καμιά ευθύνη». Αμέσως μετά αρχίσαμε τη διαπραγμάτευση, το παζάρι, προσπαθώντας να κερδίσουμε λίγο χρόνο, να αναβάλουμε την αναμέτρησή μας με αυτό που μας συμβαίνει. Και τώρα που η διαπραγμάτευση τελείωσε, έχουμε να διανύσουμε τις πιο οδυνηρές διαδρομές, αυτή της κατάθλιψης και της αποδοχής, να θρηνήσουμε, να ξεπεράσουμε το σοκ και να σταθούμε στα πόδια μας για το επόμενο βήμα.
Μόνο που 41 χρόνια μετά, ως χώρα, πρέπει ατομικά και συλλογικά να απαιτήσουμε – κι ας με συγχωρήσουν για το προφανές ατόπημα οι ψυχίατροι και οι ψυχοθεραπευτές- το μοντέλο της Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος, να συμπληρωθεί με ένα ακόμα στάδιο, αυτό της κάθαρσης. Ένα 6 στάδιο που θα είναι συνώνυμο με την απαίτηση κάποιοι να λογοδοτήσουν, με την απαίτηση της απόδοσης ευθυνών, με την απαίτηση κάποιοι από το πολιτικό προσωπικό να υποστούν τη διαδικασία delete, κάποιοι από εκείνους που φέρουν την κεντρική ευθύνη για την απώλεια, να υποχρεωθούν να πληρώσουν το κόστος της οργής, του θυμού και της κατάθλιψής μας.

Advertisements

6 comments on “Το 6ο στάδιο του πένθους

  1. Και μετά ας βγάλουν λόγους… για τη δήθεν «οδύνη» της απώλειας των πατέρων του έθνους….
    Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

  2. To έκτοσ στάδιο του πένθους πρέπει να το περάσουμε όλοι. Και η κάθαρση να φτάσει μέχρι το κόκκαλο και να ξεψαχνίσει τον τρόπο ζωής, σκέψης και βολέματός μας. Κρίμα που πέθανε η Κιούμπλερ Ρος. Θα συμφωνούσε μαζί σου ότι η θεωρία της ήταν ελλιπής, όταν μιλάμε για πένθος για το οποίο φέρουμε και εμείς ευθύνη…

  3. Νομίζω ότι ο απέραντος εγωισμός μας δεν θα μας αφήσει να πάμε πέρα από το μοιρολατρικό δεύτερο στάδιο…»εγώ τί φταίω;εγώ δεν τα έφαγα,γιατί να πληρώσω;…κλπκλπ»
    Θεωρώ άτοπο να ζητάμε ευθύνες και να λογοδοτήσουν αυτοί που διαχρονικά ψηφίζουμε-στηρίζουμε σε ποσοστό 85%.
    Ο κόσμος τα ήξερε.Τα έβλεπε.Ήταν γύρω μας.Παντού.
    Λαμόγια τους λέγαμε.Ψιλοανεπάγγελτοι αεριτζήδες.
    Με το καλύτερο τραπέζι στο εστιατόριο.Με το πρώτο τραπέζι στα μπουζούκια.Με το ακριβότερο τζίπ και το σούπερ διαμέρισμα.Μας πέταγαν και κάνα ψίχουλο και κάναμε τούμπες(ναι,ναι,ξέρω…όχι όλοι κλπκλπκλπ…)
    Τώρα τί ψάχνουμε;..

  4. @akanonisti, το πένθος δεν ταιριάζει στους εθνοπατέρες…χαχαχαχαχαχαχαχα
    @Τheodota, φοβάμαι πως δεν πρόκειται να το περάσουμε γιατί δεν υπάρχει στο DNA αυτής της χώρας… Η ιστορία μας είναι η καλύτερη απόδειξη…δυστυχώς.
    @αλ6ς, νομίζω ότι θα φτάσουμε μέχρι και το τέταρτο αυτό της κατάθλιψης. Το στάδιο της αποδοχής, ελάχιστοι μπορούν να το διαχεριστούν. Και όταν λέω αποδοχή δεν εννοώ καμιά μαλακία του τύπου «πάμε παρακάτω» που συνήθως τη λέμε για να την ακούνε μόνο τα αυτιά μας, χωρίς να έχουμε επεξεργαστεί, χωρίς να έχουμε καταννοήσει, χωρίς να ξέρουμε τί θέλουμε να είναι το «παρακάτω»..Ναι, έχεις δίκιο για το 85%, αλλά το πρόβλημα σήμερα αφορά και το άλλο 15%, αφορά όλα τα κακόμοιρα αθώα θύματα…μόνο που όπως λέει μια φίλη μου δεν υπάρχει αθώο θύμα…Το στοίχημα της κάθαρσης μπορεί να είναι ουτοπικό πέρα ως πέρα, όμως, πάντα προσωπικά προσπαθούσα να βρω ψύλλους στ΄άχυρα :))
    Y.Γ
    Τελευταία τα πρώτα τραπέζια πίστα σε κάποιους γνωστούς – άγνωστους πολιτικούς έχουν γυρίσει μπούμερανγκ…

  5. Πολύ καλό το post σου….
    Η εθνική μας κατάθλιψη μας χτυπάει την πόρτα… Το βλέπω στα πρόσωπα όλων…
    Δυστυχώς…

    • g.k έχεις δίκιο, αλλά πιστεύω ότι πρέπει σιγά- σιγά να κάνουμε πράξη το κορυφαίο moto… «χαμογελάστε, κάνει τους άλλους να ανησυχούν» :))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s