Γραμματοκομιστής

Είναι χαρακτηριστικό ότι το ερώτημα που διατυπώνεται ευθέως στις συζητή­σεις ειδικών και μη περί τα πολεοδομι­κά, τα χωροταξικά, τα δασικά και γενι­κότερα των θεμάτων περιβάλλοντος, είναι εάν ο Παπακωνσταντίνου είναι απλώς ένας ξεπερασμένος, «μουχλια­σμένος» πολιτικός που βρέθηκε στην κεντρική πολιτική σκηνή σε λάθος δε­καετία ή υπηρετεί συνειδητά ένα συ­γκεκριμένο πλάνο.

Εάν είναι, δηλαδή, παντελώς άσχετος και γίνεται «γραμματοκομιστής» ρυθμίσεων χωρίς να αντιλαμβάνεται τις επιπτώσεις τους ή συνειδητά υπηρετεί εκείνους που στους διαδρόμους του ΥΠΕΚΑ χαρα­κτηρίζουν ως «ρουφιάνους» του πε­ριβάλλοντος.

Ένα άλλο ερώτημα που πλανάται στον αέρα είναι από πού ο Παπακωνσταντίνου «τρέφει» τον πολιτικό του τσαμπουκά και γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τους συναδέλφους του βουλευτές. Πώς, δηλαδή, ευτελίζει τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και επί της ουσίας εμπαίζει τους συ­ναδέλφους του, τροποποιώντας ακόμα και νόμους που έχουν μόλις πρό­σφατα – επί θητείας του – ψηφιστεί.

Οι «ρουφιάνοι»

Πρόκειται για ενδημικό είδος του ευ­ρύτερου πολιτικού ζωικού βασιλείου, με επιθετικά χαρακτηριστικά, που εδώ και πολλά χρόνια έχει συγκεκριμένη ατζέντα, την οποία προσπαθεί να επι­βάλει.

Η ατζέντα περιλαμβάνει απαιτήσεις μεγάλων, μικρομεσαίων και μικρών, αλλά εκατοντάδων χιλιάδων συμφερό­ντων, που σταθερά τα τελευταία χρό­νια πιέζουν για ανατροπή της δασικής, πολεοδομικής και χωροταξικής νομο­θεσίας και θεωρούν ως πρώτο εχθρό της ευημερίας τους το Σύνταγμα και το Συμβούλιο της Επικρατείας. Είναι οι ίδιοι που εδώ και χρόνια προωθούν τις βρόμικες τεχνολογίες της καύσης των απορριμμάτων και θεωρούνται οι «εγκέφαλοι» αμφιλεγόμενων επενδύ­σεων με στόχο την αφαίμαξη κοινοτι­κών κονδυλίων.

Οι «ρουφιάνοι» του Περιβάλλοντος αποτελούν συγκροτημένη ομάδα πί­εσης, που εδώ και χρόνια λειτουργεί ως λόμπι στους διαδρόμους του ΥΠΕΚΑ, αλλά το τελευταίο διάστημα είδε τις επιδιώξεις της να γίνονται νόμοι του κράτους, αφού όλοι οι προηγούμενοι υπουργοί Περιβάλλοντος κρατούσαν στοιχειώδη γραμμή άμυνας και επεδεί­κνυαν στοιχειώδη σεβασμό στις επιτα­γές του Συντάγματος και τις αποφάσεις του ΣτΕ, στις προβλέψεις της ευρωπαϊ­κής και ελληνικής νομοθεσίας.

Όπως λένε άνθρωποι που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, δεν είναι κα­θόλου τυχαίο το γεγονός ότι σχεδόν το σύνολο των νομοθετημάτων που έχουν την υπογραφή της σημερινής πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΚΑ καταστρατηγούν βασικές επιταγές του Συντάγματος ή – στην καλύτερη περίπτωση – παλινδρο­μούν μεταξύ των ορίων της παρανομίας και της νομιμότητας.

♦ Δεν είναι, επίσης, καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι αιτήματα συγκεκριμέ­νων ομάδων συμφερόντων που εδώ και χρόνια πετάγονταν ως απαράδεκτα στο καλάθι των αχρήστων σήμερα απο­τελούν νόμους του κράτους.

♦ Δεν είναι επίσης καθόλου τυχαίο ότι κάθε σχέδιο νόμου συνοδεύεται και από ένα παράρτημα που τακτοποιεί, άσχετα με το αντικείμενο του νομοσχε­δίου, ζητήματα που είτε είναι φωτογρα­φικά είτε κινούνται στο όριο της «προ­σωπογραφίας».

Το «Π» παρουσιάζει ένα μικρό ιστο­ρικό του τι έχει συμβεί τους τελευταί­ους 8 μήνες στο ΥΠΕΚΑ και συνεπάγε­ται την αμετάκλητη περιβαλλοντική χρεοκοπία σε βάρος των πολιτών αλ­λά και της οικονομίας. Νομοθετήματα που κατεδαφίζουν το κράτος δικαί­ου, καταργούν κάθε έννοια ισονομί­ας, ισοπολιτείας και διαγράφουν τις θεμελιώδεις αρχές του πολεοδομι­κού και χωροταξικού σχεδιασμού σε βάρος της κοινωνίας. Νομοθετήματα που ακυρώνουν την ευρωπαϊκή νομο­θεσία και εξυπηρετούν ομάδες συμ­φερόντων.

Γεμάτο «δωράκια» το πολυνομοσχέδιο…

Το τελευταίο δείγμα γραφής του Γιώργου Παπακωνσταντίνου είναι το σχέδιο νόμου με τίτλο «Ποινική προστασία του περιβάλλο­ντος». Σχέδιο νόμου που φυλλομετρώντας το κανείς αναρωτιέται ποιος θα μας προστα­τεύσει ποινικά από τους φύλακες…

Πρόκειται για ένα νομοθέτημα – σκούπα, ένα μόρφωμα που ξεθεμελιώνει βασικές αρχές του Συντάγματος, της δασικής, πολε­οδομικής και χωροταξικής νομοθεσίας και δίνει «δωράκια» σε επίδοξους επενδυτές σε βάρος της κοινωνίας και της οικονομίας.

Με το σχέδιο νόμου μεταξύ άλλων:

♦ Καταργείται η συνταγματικά κατοχυρωμέ­νη εισφορά σε γη για τη δημιουργία κοινό­χρηστων χώρων. Με το πρόσχημα της ικανο­ποίησης επίδοξων επενδυτών, τους δίνεται πλέον η δυνατότητα της εξαίρεσης από την εισφορά σε γη, σε περιπτώσεις προώθησης τουριστικών εγκαταστάσεων. Σε περίπτωση που ο επενδυτής επιλέξει να κάνει εισφορά σε γη αλλά σε άλλη έκταση εντός των διοι­κητικών ορίων του ίδιου δήμου, του δίνονται ως «δώρο» επιπλέον… χρήσεις γης!

♦ Καταργείται η προβλεπόμενη υποχρέω­ση για έκδοση άδειας επέμβασης από τις δασικές υπηρεσίες για έργα και δραστηρι­ότητες εντός των δασικών οικοσυστημάτων (σ.σ.: όλως τυχαίως αίτηση για τη χορήγη­ση άδειας επέμβασης σε δάση και δασικές εκτάσεις της αρμοδιότητας του δασαρχεί­ου Αρναίας έχει υποβάλει η ιδιοκτησία της εταιρείας Ελληνικός Χρυσός, για έκταση με­γαλύτερη από 3.300 στρέμματα, διπλάσια σχεδόν από την ήδη εγκεκριμένη με την ΚΥΑ 201745/2011).

♦ Υπαγορεύεται στις δασικές υπηρεσίες να εξετάζουν κατά προτεραιότητα – να αποχα­ρακτηρίζουν επί της ουσίας – δασικές εκτά­σεις επί των οποίων σχεδιάζεται η ανάπτυξη μεγάλων επενδύσεων.

♦ Ξεθεμελιώνονται 32 θεσμοθετημένες Ζώνες Οικιστικού Ελέγχου για να πάρουν το «πράσινο φως» μεταξύ άλλων κτήρια και εγκαταστάσεις για την παραγωγή ενέργει­ας, ΧΥΤΑ, εγκαταστάσεις διαχείρισης απο­βλήτων, σταθμοί μεταφόρτωσης απορριμ­μάτων.

♦ Καταργείται η περιβαλλοντική αδειοδότηση για τη διάθεση αποβλήτων! Καταργείται, δηλαδή, η υποχρέωση που απορρέει από την ευρωπαϊκή και ελληνική νομοθεσία για την εκπόνηση Μελέτης Περιβαλλοντικών Επι­πτώσεων για έργο ή τμήμα έργου που αφορά στην ανάκτηση ή διάθεση αποβλήτων!

Εν ολίγοις ο Παπακωνσταντίνου θέλει να φορέσει στον ελληνικό λαό «καπέλο» την καύση των απορριμμάτων και μάλιστα χωρίς καν τη σύνταξη Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων!

♦ Δίνει το «πράσινο φως» για τη νομιμοποί­ηση αυθαιρέτων και εντός αρχαιολογικών ζωνών!

♦ Δίνει το «πράσινο φως» για τη νομιμοποί­ηση αυθαιρέτων που έχουν υπερβεί το ύψος της κορυφογραμμής!

Θα βρεθούν άραγε βουλευτές να το ψηφί­σουν;

O Παπάκ είναι… πονηρός και υπογράφει… αφειδώς

Η πρώτη σημαντική υπογραφή που έβαλε ο Παπακωνσταντίνου ως υπουργός ΠΕΚΑ αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ήταν στις 8 Ιουλί­ου 2011, όταν ενέκρινε τη μελέτη πε­ριβαλλοντικών επιπτώσεων για το με­ταλλείο χρυσού της Χαλκιδικής, συμ­φερόντων Μπόμπολα, δίνοντας έτσι το «πράσινο φως» για το ξεμπλοκάρισμα της επένδυσης και το εναρκτήριο λάκτι­σμα για την απογείωση της μετοχής της εταιρείας.

Λίγους μήνες μετά, μάλιστα, το Ελ­ληνικό Δημόσιο αποφάσισε να «θυσια­στεί» και πάλι, προσφεύγοντας στο Ευ­ρωπαϊκό Δικαστήριο κατά της Κομισιόν, ζητώντας να μην επιστρέψει η εταιρεία στο δημόσιο ταμείο γύρω στα 25 εκα­τομμύρια ευρώ που, σύμφωνα με την Ε.Ε., είχε λάβει η εταιρεία ως παράνο­μη κρατική ενίσχυση γιατί είχε αγορά­σει έναντι χαμηλότερης από την πραγ­ματική αγοραία αξία και είχε απαλλα­χθεί από τους φόρους.

Επισημαίνεται ότι από αυτή την επέν­δυση το Δημόσιο δεν έχει να παίρνει ούτε ένα ευρώ - πλην των φόρων -, αφού πρόκειται για ιδιωτικό χρυσωρυ­χείο. Αντίθετα θέτει σε κίνδυνο τη δη­μόσια υγεία και το περιβάλλον, αφού η μεταλλευτική βιομηχανία θεωρείται παγκοσμίως η πιο καταστροφική για το περιβάλλον, την υγεία και την οικονομία των περιοχών όπου δραστηριοποι­είται.

Ο Παπακωνσταντίνου από το βήμα της Βουλής υπερασπίστηκε σθεναρά και την επένδυση και την προσφυγή του Δημοσίου κατά των συμφερόντων του…

Νομιμοποίηση αυθαιρέτων

Η νομιμοποίηση αυθαιρέτων, μετά τον νόμο Τρίτση του 1983, αποτελεί σκαστή παρανομία, αφού παραβιάζει κατάφωρα το Σύνταγμα, όπως αμετά­κλητα έχει κριθεί από το ΣτΕ.

Ο Παπακωνσταντίνου, όμως, προ­σπάθησε να κάνει το άσπρο μαύρο, βαφτίζοντας τη συνταγματική εκτροπή «κόκκινη γραμμή» για την προστασία του περιβάλλοντος και παρουσιάζο­ντάς την ως ανάχωμα για τους μελλο­ντικούς παρανόμους…

Η ηγεσία του ΥΠΕΚΑ επιβράβευσε όλους τους κατόχους αυθαιρέτων όπου κι αν βρίσκονται με διαδικασίες εξπρές και χωρίς κανέναν επί της ουσίας έλεγ­χο για το εάν πρόκειται για αυθαίρετα σε δάση, δασικές εκτάσεις, αρχαιολο­γικούς χώρους ή δημόσια γη.

Μάλιστα επειδή στο αρχικό νομο­σχέδιο φαίνεται ότι οι πιέσεις δεν εί­χαν πιάσει τόπο, δυο εβδομάδες μετά την ψήφιση του νόμου πέρασε τροπο­λογία για τη νομιμοποίηση αυθαιρέ­των πάσης φύσεως, ακόμα και εντός προστατευόμενων περιοχών και εντός κηρυγμένων παραδοσιακών οικισμών, που μέχρι την ανάληψη του ΥΠΕΚΑ από τους Παπακωνσταντίνου – Σηφουνάκη απαγορευόταν διά ροπάλου…

Την ίδια ώρα εκατοντάδες χιλιάδες νόμιμοι πολίτες που ούτε καταπάτησαν δημόσια γη, ούτε έκτισαν όπου ήθελαν ό,τι ήθελαν, ανακηρύχθηκαν από το ΥΠΕΚΑ… μακάκες της δεκαετίας.

Φορο-αδιαφάνεια

Η ίδρυση του Πράσινου Ταμείου έγι­νε με τον νόμο 3889/2010 και επί της ουσίας η διάλυσή του με τροπολογία τον Οκτώβριο του 2011 στο νομοσχέ­διο «Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, ενιαίο μισθολόγιο – βαθμολόγιο, εργασιακή εφεδρεία και άλλες διατάξεις εφαρ­μογής του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012-2015» του υπουργείου Οικονομικών!

Με την τροπολογία ο Παπακωνσταντίνου αποφάσισε και διέταξε ότι το 95% των πόρων που εισπράττο­νται υπέρ του Πράσινου Ταμείου από τις ρυθμίσεις για τους ημιυπαίθριους και την τακτοποίηση των αυθαιρέτων, μέσω της εμπορίας ρύπων και της εί­σπραξης προστίμων για περιβαλλοντι­κά εγκλήματα, θα καταλήγουν τελικά στον κρατικό προϋπολογισμό και όχι, σύμφωνα με τις επιταγές του ΣτΕ, σε έργα αναπλάσεων. Το ίδιο ισχύει και για τους πόρους του Ειδικού Φορέα Δασών που ενσωματώθηκε στο Πράσι­νο Ταμείο και χρηματοδοτεί τις απαραί­τητες ενέργειες για τη δασική προστα­σία και διαχείριση.

Κατάργηση πολεοδομιών

Ο υπουργός ΠΕΚΑ έγραψε και πά­λι στα παλιά του τα παπούτσια τις επι­σημάνσεις του ΣτΕ, που για να δεχθεί τη ρύθμιση για τη νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων απαιτούσε τη νομοθετι­κή κατοχύρωση, μέσω του Πράσινου Ταμείου, των απαραίτητων κονδυλίων για την εκτέλεση αστικών αναπλάσεων ως αντιστάθμισμα της πολεοδομικής εκτροπής και με στόχο τη διατήρηση του περιβαλλοντικού ισοζυγίου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι με κοινή τους ανακοίνωση δέκα από τις μεγα­λύτερες περιβαλλοντικές οργανώσεις της χώρας είχαν χαρακτηρίσει την τρο­πολογία Παπακωνσταντίνου ως «επι­στροφή σε εποχές καταλήστευσης και σκοτεινής διαχείρισης των φόρων, ει­σφορών και προστίμων που το κράτος εισέπραττε για περιβαλλοντική προ­στασία».

Το ΥΠΕΚΑ με το επιχείρημα ότι οι πο­λεοδομίες είναι άντρο διαφθοράς και με το πρόσχημα ότι η έκδοση οικοδο­μικής άδειας είναι χρονοβόρα, αντί να αντιμετωπίσει τη διαφθορά και να λά­βει δραστικά μέτρα για την εύρυθμη λειτουργία, αποφάσισε να καταργήσει τις πολεοδομίες!

Έτσι με τον νόμο περί «νέου τρόπου έκδοσης αδειών δόμησης και ελέγχου κατασκευών» αφαίρεσε κάθε εποπτι­κό και ελεγκτικό ρόλο από τις πολεο­δομίες και τον παραχώρησε σε ιδιώτες, αφού, σύμφωνα με το σκεπτικό της πολιτικής ηγεσίας, η διαφθορά είναι ελάττωμα μόνο των δημοσίων υπαλλή­λων… Το νέο σύστημα προβλέπει ότι οι ιδιώτες μηχανικοί εκπονούν αποκλει­στικά υπ’ ευθύνη τους τις μελέτες και σώμα ιδιωτών ελεγκτών θα ελέγχει εκ των υστέρων την οικοδομή!

Συγκεκριμένα, η άδεια δόμησης θα εκδίδεται σε δύο ημέρες με αποκλει­στική ευθύνη των μελετητών μηχανι­κών που έχουν συντάξει τις μελέτες, ενώ η «υπηρεσία δόμησης», όπως βα­φτίστηκαν οι πολεοδομίες, θα ελέγχει το τυπικό μέρος, την πληρότητα των φακέλων και όχι την ποιότητα και πληρότητα των μελετών. Οι ιδιώτες ελε­γκτές θα αποκτούν την άδεια έπειτα από παρακολούθηση ειδικού προγράμ­ματος σε ΑΕΙ ή άλλο πιστοποιημένο κέντρο κατάρτισης και μετά θα δίνουν εξετάσεις. Για τις αλλαγές είναι άγνω­στο εάν έχει ερωτηθεί ο εγκέλαδος…

Χρήσεις γης

Με το νέο σχέδιο Προεδρικού Δια­τάγματος, που φέρει τον τίτλο «Κατη­γορίες και περιεχόμενο χρήσεων γης», ανατρέπονται βασικοί κανόνες του πο­λεοδομικού και χωροταξικού σχεδια­σμού με την ένταξη ανεπιθύμητων χρή­σεων που μέχρι σήμερα απαγορεύο­νταν.

Συγκεκριμένα μεταξύ άλλων:

♦ Προσθέτει περισσότερες χρήσεις κάθε είδους στις περιοχές γενικής κα­τοικίας.

♦ Κατακερματίζει τους εκτός σχεδίου ελεύθερους χώρους αστικού και περιαστικού πρασίνου, επιτρέποντας από ΧΥΤΑ και σταθμούς εξυπηρέτησης αυτοκινητόδρομων μέχρι εγκαταστάσεις κοινωνικής πρόνοιας, περίθαλψης, εκ­παίδευσης, ψυχαγωγίας.

♦ Σε δάση, αρχαιολογικούς χώρους, παραποτάμιες ζώνες και ιστορικούς τόπους δίνεται η δυνατότητα εγκατα­στάσεων μαζικών μεταφορών, νεκρο­ταφείων, ακόμα και πίστας για αγώνες αυτοκινήτων.

♦ Στις περιαστικές ζώνες επιτρέπεται η εγκατάσταση υπεραγορών, πολυκα­ταστημάτων, τουριστικής κατοικίας, εργαστηρίων χαμηλής και μέσης όχλη­σης.

♦ Στις περιοχές γενικής κατοικίας προ­στίθενται υπεραγορές και πολυκατα­στήματα μέχρι 800 τετραγωνικά, κτή­ρια ειδικής εκπαίδευσης, ιδιωτικών εκ­παιδευτηρίων και χώροι περίθαλψης.

♦ Εκτός από τις περιοχές βιομηχανίας και χονδρεμπορίου, προστίθενται νέες κατηγορίες χρήσεων, όπως οι περιοχές Επιχειρηματικού Πάρκου, Τεχνολογι­κού Πάρκου και Εμπορευματικών Κέντρων, τα Επιχειρηματικά Πάρκα Ενδι­άμεσου Βαθμού Οργάνωσης.

♦ Στην κατηγορία Εγκαταστάσεις Αστι­κών Υποδομών περιλαμβάνονται με­ταξύ άλλων τα κέντρα μεταφόρτωσης απορριμμάτων και οι εγκαταστάσεις ανακύκλωσης συσκευασιών και υλι­κών, όπως και οι ΧΥΤΑ.

Πετρελαιοκίνηση

Η τροπολογία που δίνει το «πράσινο φως» για την πετρελαιοκίνηση σε Αθή­να και Θεσσαλονίκη «πέρασε νύχτα» στο νομοσχέδιο για τον νέο τρόπο έκ­δοσης των οικοδομικών αδειών!

Ο Παπακωνσταντίνου έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια τις επισημάν­σεις επιστημονικών φορέων, περιβαλ­λοντικών οργανώσεων ακόμα και της ίδιας της Επιτροπής Περιβάλλοντος της Βουλής, που του ζήτησαν να μην προχωρήσει στην άρση της απαγόρευ­σης, αφού θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον. Τον καλούσαν μάλιστα να λάβει πρώτα μέτρα για την πάταξη της νοθείας του πετρελαίου, που έχει λάβει διαστάσεις «επιδημί­ας».

Ορυκτά καύσιμα

Τον περασμένο Αύγουστο και ενώ εί­χε ολοκληρωθεί η δημόσια διαβούλευ­ση για το σχέδιο νόμου για τη «Λειτουρ­γία Ενεργειακών Αγορών, Ηλεκτρισμού και Φυσικού Αερίου» ο Παπακωνστα­ντίνου πέρασε, όπως κατήγγειλαν πε­ριβαλλοντικές οργανώσεις και φορείς της αγοράς, την τελευταία στιγμή διά­ταξη η οποία στην ουσία χρησιμοποιεί το Τέλος Ανανεώσιμων Πηγών Ενέρ­γειας που πληρώνουν οι πολίτες για τη χρηματοδότηση ορυκτών καυσίμων.

Όπως είχε επισημάνει με ανακοίνω­σή της η Greenpeace, η ρύθμιση αυτή «διογκώνει τα ταμειακά ελλείμματα του ΔΕΣΜΗΕ και ουσιαστικά ακυρώνει τις δυνατότητες ανάπτυξης των ΑΠΕ στην Ελλάδα, μια από τις λίγες ευκαιρί­ες οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυ­ξης με περιβαλλοντικά οφέλη που είχε δημιουργηθεί στη χώρα μας εν μέσω κρίσης».

Καύση απορριμμάτων

Το ΥΠΕΚΑ σε συνεργασία με το υπουργείο Εσωτερικών προωθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα γιγαντι­αίο πρόγραμμα που φλερτάρει ανοικτά με τις επικίνδυνες και πανάκριβες τε­χνολογίες της βιοξήρανσης – καύσης ή της απευθείας καύσης των απορριμμά­των στην Αττική.

Το πρόγραμμα θα δεσμεύει τη χώ­ρα με επικίνδυνες τεχνολογίες για 20-25 χρόνια, αφού τα έργα θα γίνουν με σύμπραξη ιδιωτών με το Δημόσιο μέσω μιας «αυτοκρατορικής» σύμβασης.

Ο διεθνής διαγωνισμός προβλέπει ανάδοχο για την επεξεργασία και δια­χείριση 1.350.000 τόνων ανά έτος στην Περιφέρεια Αττικής για ενδεικτικό χρο­νικό διάστημα 20-25 ετών. Όπως έχουν επισημάνει οι περιβαλλοντικές οργα­νώσεις, το ποσό αυτό θα είναι υπερδι­πλάσιο, διότι η επιλογή της καύσης θα επιδοτείται επιπλέον από το τέλος ΑΠΕ και ενδεχομένως και από τα έσοδα των τελών της ανακύκλωσης. Συνεπώς, τέ­λη που πληρώνουν όλοι οι πολίτες και επιδοτήσεις που θα αφαιρεθούν από τα πραγματικά έργα ΑΠΕ και ανακύ­κλωσης στην πηγή θα ενισχύσουν περι­βαλλοντικά καταστροφικές και οικονο­μικά ασύμφορες μονάδες καύσης.

Συμπληρώνοντας, για όσους δεν έχουν καταλάβει ακόμα, σε καμία μη­τροπολιτική πρωτεύουσα δεν γίνεται διαχείριση σκουπιδιών μόνο με ανακύ­κλωση – κομποστοποίηση, αλλά χρειά­ζεται και η επεξεργασία τους.

Ποιος διοικεί και ποιος νομοθετεί σ’ αυτό το υπουργείο;

Στους διαδρόμους του ΥΠΕΚΑ είναι κοινό μυστικό ότι οι υπηρεσίες πληροφορούνται για την ύπαρξη σχεδίων νόμων και Προεδρικών Διαταγμάτων όταν μπαίνουν σε διαβούλευ­ση, αφού η πολιτική ηγεσία θεωρεί τους επι­στήμονες των υπηρεσιών λίγο- πολύ βάρος για την εφαρμογή των σχεδιασμών τους. Έτσι όλοι αναρωτιούνται ποιοι και πώς συντάσσουν τα νομοθετήματα.

♦ Αναρωτιούνται μήπως κάποιοι «εξωσχολι­κοί» φέρνουν έτοιμα τα σχέδια νόμου γι’ αυτό και είναι γραμμένα στο πόδι.

♦ Προσπαθούν να εξηγήσουν το γεγονός ότι Παπακωνσταντίνου και Σηφουνάκης καταθέ­τουν συνεχώς τροπολογίες σε πρόσφατα νομο­σχέδια που οι ίδιοι έχουν καταθέσει και η Βου­λή έχει ήδη ψηφίσει.

♦ Αναρωτιούνται γιατί κάνουν τόσα λάθη και γιατί υπάρχουν τόσες παραλείψεις.

♦ Αναρωτιούνται εάν απλώς βιάζονται ή εάν οι «εξωσχολικοί» έχουν δώσει ένα γενικό περί­γραμμα με τη λογική ότι θα περάσει – πλην μά­ταια – από τη βάσανο των έμπειρων σε σύντα­ξη νόμων και Προεδρικών Διαταγμάτων υπηρε­σιών του υπουργείου.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι μόνο για τον νόμο για τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων έχουν εκδοθεί, τουλάχιστον, εννέα τεύχη με δι­ευκρινίσεις και ερωτο-απαντήσεις, αφού μηχα­νικοί, αρχιτέκτονες και καταργημένες, πλέον, πολεοδομίες βρίσκονται σε κατάσταση νευρι­κής κρίσης.

Ένα δεύτερο σημείο άξιο προβληματισμού είναι, όπως έχουν καταγγείλει φορείς και πε­ριβαλλοντικές οργανώσεις, ο ευτελισμός της έννοιας της διαβούλευσης και της συμμετοχι­κής δημοκρατίας, αφού από σχέδια νόμου που βγαίνουν στη διαβούλευση απουσιάζουν ουσι­ώδη άρθρα, τα οποία εμφανίζονται ως διά μα­γείας όταν κατατίθενται στη Βουλή.

Στα «κάγκελα» βρίσκονται, πλέον, και πολ­λοί βουλευτές, οι οποίοι σε συζητήσεις που κά­νουν κατ’ ιδίαν θεωρούν ότι ο Παπακωνσταντί­νου τούς δουλεύει ψιλό γαζί, αφού καλούνται, και μάλιστα τις περισσότερες φορές με την απειλή της κοινοβουλευτικής «πειθαρχίας» στο όνομα της «σωτηρίας» της πατρίδας, να ψηφί­σουν έναν νόμο που έναν μήνα μετά ο ίδιος ο ΥΠΕΚΑ τον τροποποιεί! Όπως λένε, στο τέλος με τον καταιγισμό των νόμων που αλλάζουν και ξαναλλάζουν δεν ξέρουν τελικά τι έχουν ψηφίσει.

Άνθρωποι που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγ­ματα λένε μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι ο Παπακωνσταντίνου πολύ θα ήθελε τα σχέδια νόμου να μην περνούν καν από τη Βουλή, αλ­λά να γίνονται απευθείας νόμοι του κράτους ως «βασιλικά διατάγματα» του τύπου… αποφασί­ζουμε και διατάσσουμε!

Είναι ενδεικτικό, όπως λένε, της πολιτικής του κουλτούρας ότι θεωρεί γραφειοκρατική διαδι­κασία τη γνωμοδότηση των δήμων, τον έλεγχο των Π.Δ. από το ΣτΕ ακόμα και την υπογραφή τους από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας!

Για του λόγου το αληθές δεν έχουμε παρά να αντιγράψουμε απόσπασμα από την αιτιολογική έκθεση που συνοδεύει τον νέο νόμο – έκτρω­μα για την «Ποινική προστασία του περιβάλλο­ντος» και ρυθμίσεις – σκούπα για διάφορα θέ­ματα, όπως παρουσιάσαμε, του ΥΠΕΚΑ.

Όπως αναφέρεται, η τροποποίηση των Ζω­νών Οικιστικού Ελέγχου είναι χρονοβόρος δια­δικασία «αφού απαιτούνται γνωμοδοτήσεις δή­μου, ΚΣΧΟΠ, υπογραφές διαδικασίας, Συμβου­λίου της Επικρατείας, Πρόεδρος Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα να καθυστερεί η υλοποίηση συγκεκριμένων έργων». Και όπως λένε πικρό­χολα στο ΥΠΕΚΑ, στο επόμενο σχέδιο νόμου θα υπάρχει και άρθρο που θα καταργεί τον… Παπούλια!

Ανεστραμμένη πυραμίδα

Ο «εδαφοξύστης» είναι μια πρόταση του μεξικανικού αρχιτεκτονικού γραφείου BNKR arquitectura που προσπαθεί να κάνει μια άλλη προβολή του μέλλοντος του ιστορικού κέντρου της πόλης του Μεξικού. Όπως οι ίδιοι οι αρχιτέκτονες λένε, είχαν να λύσουν τρία προβλήματα.
Το πρώτο και βασικό, ότι το ιστορικό κέντρο της πόλης χρειάζεται αγωνιωδώς αναμόρφωση. Η ανάγκη, όμως, για νέες υποδομές, γραφεία, εμπορικές χρήσεις και δημόσιους χώρους δεν μπορεί να ικανοποιηθεί γιατί δεν υπάρχουν ελεύθερα οικόπεδα.
Δυο ακόμα δεδομένα που έπρεπε να πάρουν υπόψη τους οι αρχιτέκτονες ήταν ότι τα υπάρχοντα κτήρια στο ιστορικό κέντρο και την ιστορική πλατεία είναι κηρυγμένα διατηρητέα και δεν μπορούν να κατεδαφιστούν, ενώ παράλληλα ο οικοδομικός κανονισμός της πόλης επιτρέπει την ανέγερση μέχρι οκταώροφων κτηρίων.
Έχοντας να πειραματιστούν με αυτά τα δεδομένα, αντί να αρχίσουν αρθρογραφία και πιέσεις για να αλλάξει ο συντελεστής δόμησης, όπως γίνεται στην Ελλάδα, αποφάσισαν να πειραματιστούν και να προτείνουν μια υπόγεια κατασκευή σε σχήμα ανεστραμμένης πυραμίδας, που το κέντρο της σε όλο το βάθος των 300 μέτρων θα είναι κενό, ώστε να επιτρέπει σε όλους τους κατοικήσιμους χώρους να έχουν φυσικό φωτισμό και αερισμό. Γύρω από αυτό το κενό θα χτιστούν τα σπίτια, τα καταστήματα, τα γραφεία, οι χώροι περιπάτου, ένα μουσείο και σταθμός του μετρό. Για την εξασφάλιση φυσικού φωτός εντός των διαμερισμάτων και των γραφείων οι αρχιτέκτονες ευελπιστούν να χρησιμοποιήσουν μια νέα τεχνολογία που ακόμα βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο στις ΗΠΑ και συνίσταται σε οπτικές ίνες που έχουν την ιδιότητα να «συλλαμβάνουν» το φως και να το μεταφέρουν σε οποιοδήποτε σημείο δεν υπάρχει φυσική πρόσβαση.
Ο έξω και ο κάτω κόσμος θα συνδέονται με ένα γυάλινο πάτωμα που θα καλύπτει το κεντρικό κενό και θα δίνει την αίσθηση της συνέχειας ανάμεσα στη ζωή πάνω στην πλατεία και κάτω από αυτήν.

Η έμπνευση των Αζτέκων

Οι αρχιτέκτονες οραματίστηκαν τις κατασκευές του μέλλοντος λαμβάνοντας υπόψη την ιστορία του κέντρου της πόλης, μιας πόλης που αποτελείται στο πέρασμα των αιώνων από διαφορετικά επίπεδα που χτίστηκαν το ένα πάνω στο άλλο. Είναι χαρακτηριστικό ότι, όταν οι Αζτέκοι έφτασαν για πρώτη φορά στην Κοιλάδα του Μεξικού, έχτισαν τις πυραμίδες τους στη λίμνη που βρίσκεται εκεί.
Όταν η αυτοκρατορία τους αυξήθηκε σε δύναμη και μέγεθος και υπήρχε η ανάγκη για μια νέα, μεγαλύτερη πυραμίδα, δεν αναζητήθηκε νέος χώρος, αλλά χτίστηκε πάνω και γύρω από την υπάρχουσα. Και οι Ισπανοί που κατέκτησαν τους Αζτέκους, έχτισαν αρχικά τις εκκλησίες τους καιτελικά όλα τα κτήρια που είναι συνδεδεμένα με την περίοδο της αποικιοκρατίας τους, πάνω από τις πυραμίδες των Αζτέκων. Με αυτόν τον τρόπο, οι πυραμίδες αποτελούνται από διαφορετικά στρώματα διαφορετικών ιστορικών περιόδων.
Η πρόταση των αρχιτεκτόνων έχει συζητηθεί πολύ, αν και είναι πολύ νωρίς για να δοκιμάσει κανείς μια τόσο extreme πρόταση. Είναι, όμως, χαρακτηριστικό ότι το πρόβλημα δεν είναι εάν και πώς μπορεί να κατασκευαστεί, αφού η τεχνολογία κάνει θαύματα, αλλά εάν μηχανικοί, αρχιτέκτονες και γεωλόγοι θα μπορέσουν να δώσουν απάντηση στο εάν ένας «εδαφοξύστης» θα μπορέσει να ανταποκριθεί στους ισχυρούς σεισμούς που χτυπούν την πόλη του Μεξικού.

Η ευφυής του κίνηση, όπως και το χιούμορ του, θέλω να πιστεύω ότι θα είχαν εκτιμηθεί δεόντως ώστε να μην καταλήξει στη «στενή» επειδή γελοιοποίησε τη διαδικασία και τους πετρελαιάδες που ήθελαν να καταστρέψουν παρθένα γη. Στις ΗΠΑ, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά, γι’ αυτό και ο Τιμ ΝτεΚρίστοφερ τιμωρήθηκε σκληρά με την κατηγορία της «πολιτικής ανυπακοής» που επιφέρει «χάος». Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου τυχαίο που οι αναγνώστες της αμερικανικής ιστοσελίδας TreeHugger, από τις καλύτερες στην κατηγορία του περιβάλλοντος, ψήφισαν τον Τιμ ως το πρόσωπο του 2011. Πώς αντιλαμβάνονται, όμως, οι αμερικανικές αρχές την «πολιτική ανυπακοή»;
Ας δούμε από την αρχή την ιστορία του φυλακισμένου ακτιβιστή και την, επί της ουσίας, πολιτική δίκη που ακολούθησε.

Πολιτική ανυπακοή

Τον Δεκέμβριο του 2008 ο Τιμ ΝτεΚρίστοφερ, συνιδρυτής της περιβαλλοντικής οργάνωσης Peaceful Uprising, αποφάσισε να παρακολουθήσει μια δημοπρασία αδειών για εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου σε εκτάσεις που προστατεύονται ως εθνικά πάρκα στη Γιούτα.

Αρχικά η πρόθεση του 31χρονου ακτιβιστή ήταν να εκφράσει μαζί με άλλους τη διαμαρτυρία του για το ξεπούλημα και την καταστροφή των εκτάσεων από τις εταιρείες πετρελαίου. Κάποιος, όμως, από τους υπεύθυνους της δημοπρασίας όταν τον είδε να μπαίνει στην αίθουσα τον ρώτησε εάν είναι «πλειοδότης», ο Τιμ απάντησε απλά «ναι» και έκπληκτος διαπίστωσε ότι χωρίς να του ζητήσουν χαρτιά, διαπιστευτήρια κ.λπ., του έδωσαν το νούμερο «70» και το δικαίωμα να συμμετάσχει στη δημοπρασία των εκτάσεων και των δικαιωμάτων τους.

Ο Τιμ τότε αποφάσισε να παίξει μέχρι τέλους το παιχνίδι και άρχισε να «χτυπάει» αλύπητα τα δικαιώματα εξόρυξης… Το αποτέλεσμα ήταν να κερδίσει δικαιώματα εξόρυξης σε διάφορες προστατευόμενες εκτάσεις πλειοδοτώντας στη δημοπρασία με 1,8 εκατομμύρια δολάρια.

Το τέχνασμα του Τιμ ανακαλύφθηκε έπειτα από λίγο και η δημοπρασία σταμάτησε. Το θέμα πήρε μεγάλη δημοσιότητα και χιλιάδες υποστηρικτές του ακτιβιστή αποφάσισαν να συγκεντρώσουν τα χρήματα για να αποκτήσουν τα δικαιώματα, έτσι ώστε οι προστατευόμενες εκτάσεις να μην θυσιαστούν στο όνομα του πετρελαίου.

Οι αμερικανικές αρχές, όμως, αν και τα 1,8 εκατομμύρια δολάρια είχαν συγκεντρωθεί, όχι μόνο αρνήθηκαν να εισπράξουν το ποσό, αλλά άσκησαν δίωξη στον Τιμ για δύο κακουργήματα. Τρία χρόνια μετά ο Τιμ οδηγήθηκε σε δίκη – παρωδία με στόχο μόνο και μόνο να καταδικαστεί, αφού ο δικαστής δεν επέτρεψε στους ενόρκους να λάβουν υπόψη τους δυο βασικά σημεία της υπόθεσης και συγκεκριμένα:

♦ Ότι η κυβέρνηση Ομπάμα ακύρωσε την όλη διαδικασία εκμίσθωσης των προστατευόμενων εκτάσεων στη Γιούτα δικαιώνοντας τους πολίτες που διαμαρτύρονταν για την καταστροφή.

♦ Το γεγονός ότι τελικά ο Τιμ συγκέντρωσε τα χρήματα που απαιτούνταν για να αγοράσει τα δικαιώματα εξόρυξης.

Έτσι το δικαστήριο τον καταδίκασε σε 2 χρόνια φυλακή και σε πρόστιμο 10.000 δολαρίων με αποτέλεσμα ο ακτιβιστής να βρίσκεται στις φυλακές Herlong της Καλιφόρνιας. Το «κλειδί» της υπόθεσης βρίσκεται στη φράση που διατύπωσε ο εισαγγελέας: «Η πολιτική ανυπακοή δεν μπορεί να αποτελεί μια αποδεκτή δραστηριότητα, γιατί οδηγεί σε χάος». 0 ακτιβιστής δηλαδή, αν και ακολούθησε τους όρους της δημοπρασίας και μπορούσε να πληρώσει τελικά για τα δικαιώματα, οδηγήθηκε στη φυλακή γιατί, σύμφωνα με τον εισαγγελέα, η πρόθεσή του να αγοράσει τα δικαιώματα εξόρυξης για να μην γίνει εξόρυξη θεωρήθηκε εχθρική πολιτική πράξη που εάν δεν τιμωρούνταν παραδειγματικά θα οδηγούσε και άλλους σε τέτοιου είδους ακτιβιστικές πράξεις και τελικά στο χάος…

Το νόμιμο και το ηθικό

Ο ακτιβιστής σχολιάζοντας την καταδικαστική απόφαση έθεσε το θέμα στις πραγματικές του διαστάσεις. Η πραγματικότητα είναι, είπε, «ότι δεν έχω έλλειψη σεβασμού για τον νόμο, αλλά έχω μεγαλύτερο σεβασμό για τη δικαιοσύνη. Όπου υπάρχει σύγκρουση μεταξύ του δικαίου και του υψηλότερου ηθικού κώδικα που όλοι μοιραζόμαστε, πιστεύω ότι πρέπει να ακολουθούμε τον ηθικό μας κώδικα». Και ο Τιμ συνέχισε: «Ο εισαγγελέας διαφωνεί με αυτό και υποστηρίζει ότι το κράτος δικαίου είναι το θεμέλιο της πολιτισμένης κοινωνίας μας και οι πράξεις ανυπακοής δεν μπορούν να αποτελούν αποδεκτή δραστηριότητα. Η άποψη αυτή, όμως, είναι άκρως αντιφατική, αφού ο εισαγγελέας εκπροσωπεί τις ΗΠΑ, ένα κράτος δικαίου που δημιουργήθηκε με πράξεις πολιτικής ανυπακοής. Η εξουσία της κυβέρνησης υπάρχει στον βαθμό που το κράτος δικαίου αντανακλά τον υψηλότερο ηθικό κώδικα των πολιτών. Και σε όλη την αμερικανική ιστορία η πολιτική ανυπακοή ήταν αυτή που τους κράτησε ενωμένους».

Η περίπτωση του Τιμ ΝτεΚρίστοφερ δεν είναι μόνον η πλέον αντιπροσωπευτική ενός τρομακτικά άδικου συστήματος αλλά και η πιο τρανταχτή επιβεβαίωση της τρομακτικής ισχύος που έχουν στις ΗΠΑ οι επιχειρήσεις – κολοσσοί που στην ουσία συνιστούν τη λεγόμενη «εταιρική δημοκρατία». Γιατί επί της ουσίας ο ακτιβιστής έχει οδηγηθεί στη φυλακή και χάνει δυο χρόνια από τη ζωή του επειδή αμφισβήτησε τη δυνατότητα των πετρελαϊκών εταιρειών να καταλαμβάνουν ακόμα και προστατευόμενες εκτάσεις, να καταστρέφουν παρθένα γη. Και θεωρήθηκε η πράξη του ως πολιτική ανυπακοή που πρέπει να τιμωρηθεί, παρά το γεγονός ότι η ίδια η κυβέρνηση Ομπάμα αναγνώρισε ως παράνομες τις δημοπρασίες δικαιωμάτων εξόρυξης στις προστατευόμενες περιοχές της Γιούτα.

Το ύψος των ανεµογεννητριών θα φτάνει τα 150 µέτρα και το άνοιγµα των φτερών τα 90 µέτρα, ενώ θα εγκατασταθούν σε 24 σηµεία του όρους Αιθέρα και συγκεκριµένα στις θέσεις Βίγλα -Καψάλη – Ποδήλια – Υψώνας – Κασµιάνος – Προβατοκεφάλας – Ρούκουνας – Σαραντάδων – Ερίφη – Κουταλόπετρα – Βάρκα – Παπουλογάρι – Σελλάδια – Μεγάλοφος – Σαµάκι – Κλιράτια – Στάσουσα – Παπουτσοκρύφτης – Αναβάθρες – Ράντι – Σταυρί -Πούντα – Πρ. Ηλίας – Κακό Καταβασίδι.

Όπως επισηµαίνουν κάτοικοι και φορείς του νησιού, η Ικαρία δεν στρέφεται κατά των Ανανεώσιµων Πηγών Ενέργειας, αλλά κατά των φαραωνικών επενδύσεων που θα έχουν καταστροφικά αποτελέσµατα στο φυσικό τοπίο και µόνο κατ’ όνοµα µπορούν να θεωρηθούν έργα πράσινης ανάπτυξης.

Κατά του έργου έχουν υποβληθεί δυο προσφυγές, µία από τον ∆ήµο Ικαρίας έπειτα από οµόφωνη απόφαση του δηµοτικού συµβουλίου και µια από τον Ηλία Γιαννίρη, κάτοικο Ικαρίας και περιφερειακό σύµβουλο Βορείου Αιγαίου µε τον συνδυασµό του Οικολογικού Ανέµου.

Ισοπέδωση του βουνού

Όπως καταγγέλλουν κάτοικοι και φορείς, για να γίνει η επένδυση και να τοποθετηθούν οι 110 ανεµογεννήτριες στον Αθέρα, θα πρέπει να σκαφτεί όλη η κορυφογραµµή του όρους, ενώ για τη µεταφορά των ανεµογεννητριών θα πρέπει να διανοιχτούν τεράστιοι δρόµοι που θα αλλοιώσουν διά παντός το φυσικό τοπίο.

Σύµφωνα µε την έρευνα που έχουν κάνει, «κάθε ανεµογεννήτρια των 3 MW ζυγίζει µέχρι και 380 τόνους, χωρίς τα θεµέλια της. Απαιτείται ισχυρότατη θεµελίωση και εκσκαφή µεγέθους τουλάχιστον 16 µ. x 16 µ. και βάθους τουλάχιστον 3 µέτρων και εκχέρσωση του γύρω χώρου κατά τουλάχιστον 2 στρέµµατα. Κάθε ανεµογεννήτρια απαιτεί, επίσης, κατά µέσο όρο περίπου 14 χιλιόµετρα καλώδια για τη σύνδεσή της µε τον υποσταθµό, δηλαδή εναέρια καλώδια µε κολώνες ή υπόγεια που θα απαιτούν εκσκαφές πολλών χιλιοµέτρων».

Από τα στοιχεία εύκολα καταλαβαίνει κανείς τι είδους επεµβάσεις θα γίνουν για τη θεµελίωση των 110 ανεµογεννητριών, η κάθε µια εκ των οποίων θα συνοδεύεται και από ένα κτήριο.

Στην περιοχή στην οποία σχεδιάζεται να εγκατασταθούν οι ανεµογεννήτριες βρίσκεται το µοναδικό πανάρχαιο δασικό οικοσύστηµα «∆άσος του Ράντη», περιοχές ενταγµένες στο δίκτυο Natura 2000, τόποι µε τεράστια παλαιολιθική, νεολιθική, ιστορική και πολιτιστική αξία (Πούντα, Κακό Καταβασίδι, Παπουτσοκρύφτης, Εριφή), τα περίφηµα ιστορικά µονοπάτια της Ικαρίας που διατρέχουν όλο τον Αθέρα, οι περίφηµοι πέτρινοι φραγµοί, µε πιο σπουδαίο τον φραγµό που βρίσκεται κατά µήκος του Αθέρα, πολύτιµες πηγές νερού κατά µήκος της βουνοκορφής.

Εναλλακτικές προτάσεις

Το έργο, όπως σημειώνουν οι κάτοικοι, δεν είναι απαραίτητο για τις ενεργειακές ανάγκες της Ικαρίας, αφού στο νησί έχουν ήδη γίνει αλλά και βρίσκονται σε εξέλιξη ενεργειακά έργα με καθαρά «πράσινο» προσανατολισμό, που θα απαλλάξουν οριστικά το νησί από την εξάρτηση από το πετρέλαιο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η μέγιστη ζήτηση σε περιόδους αιχμής φτάνει τα 9 MW, ζήτηση που ικανοποιείται από τα 12,5 MW που μπορεί να προσφέρει ο θερμοηλεκτρικός σταθμός του Αγίου Κηρύκου και 600 KW από ανεμογεννήτρια ιδιώτη στην περιοχή Περδίκι.

Παράλληλα βρίσκεται σε εξέλιξη η ολοκλήρωση της κατασκευής από τη ΔΕΗ του πρωτοποριακού για την Ευρώπη υβριδικού έργου στη δυτική Ικαρία, που θα εξασφαλίζει 6,5 MW, ενώ ιδιώτες εγκαθιστούν και μεγάλη μονάδα φωτοβολταϊκών, που μπορεί να φτάνει και το 1 MW.

Οι τοπικοί φορείς έχουν, επίσης, κινητοποιηθεί για να αξιοποιηθεί ενεργειακά η γεωθερμία για παραγωγή ενέργειας και τηλεθέρμανση. Όπως καταγγέλλουν κάτοικοι και φορείς, την ίδια ώρα που η Ικαρία κινείται στη λογική της ανάπτυξης συνδυαστικών έργων μικρής και μεσαίας κλίμακας με καθαρά «πράσινο» προσανατολισμό, που θα αποτελούν λύση για τις πραγματικές ανάγκες του νησιού, καλείται να συμβάλει υπέρμετρα στους ενεργειακούς στόχους της χώρας για το 2020 με τα 330 MW της επένδυσης των 110 ανεμογεννητριών και να δεχθεί ένα γιγαντιαίο έργο με καταστροφικές επιπτώσεις για το περιβάλλον και τη φυσιογνωμία του νησιού.

Της Βάλιας Μπαζού από το Πράσινο Ποντίκι Ιανουαρίου 2012

Tους κατοίκους του Σικάγου τους έπιασαν κορόιδο και τους οδηγούν στην υπανάπτυξη!

Οι απαράδεκτες αρχές της αµερικανικής µεγαλούπολης µε µια απόφαση – σοκ καταστρέφουν µια από τις µεγαλύτερες αδόµητες αστικές εκτάσεις που υπάρχουν στις ΗΠΑ και τη µετατρέπουν σε πάρκο!

Μάλιστα οι µωροφιλόδοξοι θέλουν το πάρκο τους να είναι το µεγαλύτερο σε όλες τις ΗΠΑ! Για τέτοια κατάντια µιλάµε… Γιατί, βλέπετε, τα Αµερικανάκια είναι… «Αµερικανάκια» και δεν ξέρουν τι εστί αστική ανάπλαση και ανάπτυξη, δεν ξέρουν πώς µπορούν να εκµεταλλευτούν µια έκταση για να κόβουν καθηµερινά µονέδα. Ζουν στον κόσµο του Μάλµπορο και δεν διαθέτουν πολιτικούς του δικού µας διαµετρήµατος για να τους εξηγήσουν τι εστί βερίκοκο… Πώς ξεπουλάς, δηλαδή, µια ελεύθερη δηµόσια έκταση για να κάνει ο κάθε επίδοξος επενδυτής ό,τι γουστάρει, όπου γουστάρει, όπως γουστάρει. Πώς δηµιουργείς µια νέα πόλη µέσα στην πόλη, πώς φέρνεις τον πολιτισµό τσιµεντάροντας αντί στρώνοντας χώµα και φυτεύοντας διάφορα ενοχλητικά δέντρα.

Για να σοβαρευτούµε… Στο Σικάγο η απόφαση να µετατρέψουν µια βιοµηχανική περιοχή 140.000 στρεµµάτων στο µεγαλύτερο πάρκο των ΗΠΑ έρχεται την ίδια στιγµή που οι δικοί µας ξερόλες θυσιάζουν 6.500 στρέµµατα στο Ελληνικό και θέλουν να µας πείσουν ότι πουθενά στον κόσµο δεν γίνονται τέτοιας µεγάλης κλίµακας πάρκα… Μόνο που δυστυχώς γι’ αυτούς τα «κορόιδα» οι κάτοικοι του Σικάγου θα έχουν ένα πάρκο 20 φορές µεγαλύτερο από το Ελληνικό!

«Το απόθεµα της χιλιετηρίδας»

Το όραµα των αρχών του Σικάγου είναι να δηµιουργήσουν σε µια βιοµηχανική έκταση 140.000 στρεµµάτων το «Millennium Reserve», ένα πάρκο που θα προωθεί την ιδέα της διατήρησης της άγριας ζωής και παράλληλα θα αποτελεί τον ιδανικό χώρο άθλησης, ψυχαγωγίας και περιπάτου για τους κατοίκους της µεγαλούπολης.

Το πάρκο θα χρηµατοδοτηθεί σε πρώτη φάση µε 17,9 εκατοµµύρια δολάρια από την Πολιτεία και τα υπόλοιπα κονδύλια, που δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα, ο κυβερνήτης του Ιλινόις εκτιµά ότι µπορεί να βρεθούν από ιδιωτικά κεφάλαια που θα θελήσουν να επενδύσουν δίνοντας ώθηση στην οικονοµία και δηµιουργώντας εκατοντάδες θέσεις εργασίας. Η πρώτη φάση του σχεδίου προβλέπει τη διαµόρφωση 15.000 στρεµµάτων στην περιοχή Calumet, για την ανάπλαση της οποίας θα συνεργαστούν 44 κρατικοί φορείς και κοινοτικές οµάδες µε στόχο να αποτελέσει τον καταλύτη και για την οικονοµική ανάπτυξη της περιοχής.

Στην περιοχή των 15.000 στρεµµάτων µεταξύ άλλων προβλέπονται:

♦ έργα διαχείρισης και αποκατάστασης 6.000 στρεµµάτων υψηλής αξίας βιοποικιλότητας όπου συναντιούνται σπάνια φυτά και σπάνια είδη ζώων,

♦ η ολοκλήρωση και σύνδεση µονοπατιών και των διαδροµών άγριας φύσης έκτασης 53 µιλίων, έργα για την πρόσβαση των πολιτών καθώς και δραστηριότητες που θα συνδέονται µε τη φυσιογνωµία του πάρκου,

♦ εκσυγχρονισµός του υπάρχοντος λιµανιού και δηµιουργία χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας,

♦ δηµιουργία µιας περιοχής που θα αποτελέσει προορισµό για τους τουρίστες και τους επισκέπτες, η οποία επίσης θα δηµιουργήσει θέσεις εργασίας,

♦ µετατροπή περισσοτέρων από 3.500 στρεµµάτων σε καλλιέργειες βιολογικών προϊόντων, καλλιέργειες φυτών για την παραγωγή βιοµάζας, αστικούς κήπους και φυτώρια.

Όπως δήλωσε ο κυβερνήτης του Ιλινόις, «αυτό το σηµαντικό έργο θα µετατρέψει µια βιοµηχανική περιοχή σε πολύτιµο ελεύθερο χώρο που θα προσφέρει στις οικογένειες της περιοχής ένα ιδανικό µέρος για να συγκεντρωθούν, να παίξουν και να αποκτήσουν την εµπειρία της επαφής µε τη φύση». Στο ίδιο µήκος κύµατος και ο δήµαρχος του Σικάγου Rahm Emanuel, ο οποίος επισήµανε ότι οι επενδύσεις που γίνονται σε τέτοιας κλίµακας έργα πρασίνου είναι η πιο πολύτιµη επένδυση για τους πολίτες, την εξασφάλιση θέσεων εργασίας, την προώθηση του τουρισµού και τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής.

Αμερικανικές περιβαλλοντικές οργανώσεις στηρίζουν το σχέδιο και το χαρακτηρίζουν ως την πρώτη μεγάλης κλίμακας προσπάθεια για τη βιώσιμη ανάπτυξη. Την ίδια ώρα στην Αθήνα οι φωστήρες βγάζουν στο σφυρί χωρίς κανέναν σχεδιασμό 6.500 στρέμματα ελεύθερης δημόσιας γης αγνοώντας τους σύγχρονους τρόπους ανάπλασης και ανάπτυξης μιας περιοχής με στόχο και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής και την ενίσχυση της οικονομίας μέσα από τη δημιουργία θέσεων εργασίας και ενός νέου πόλου για τους τουρίστες.

«Το απόθεμα της ανοησίας»

Για να κατανοήσουμε τη διαφορά φιλοσοφίας και αντίληψης μεταξύ των αρχών μιας ορίτζιναλ καπιταλιστικής οικονομίας, όπως είναι οι αρχές του Ιλινόις, και των αρχών μιας παλιομοδίτικης και «ραγιάδικης» λογικής ανάπτυξης, όπως των εγχώριων master of disaster, αρκεί να παρουσιάσουμε τα βασικά σημεία της πρόσκλησης ενδιαφέροντος που δόθηκε στη δημοσιότητα από το Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου. Πρόσκληση ενδιαφέροντος που στηρίζεται σε έναν γενικό και αόριστο σχεδιασμό και που επί της ουσίας λέει στους επίδοξους επενδυτές… «ελάτε να κάνετε ό,τι τραβάει η όρεξή σας».

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα μοναδικά συγκεκριμένα στοιχεία είναι ότι θα οικοδομηθεί το 50% και άνω της έκτασης των 6.500 στρεμμάτων με συντελεστή δόμησης, τουλάχιστον, 0,4.

Όσον αφορά στις χρήσεις, απαγορεύονται μόνο οι βιομηχανικές και από εκεί και πέρα ό,τι βρέξει ας κατεβάσει, αφού γίνονται όλες αποδεκτές και συγκεκριμένα:

♦ Ιδιωτικές κατοικίες.

♦ Επιχειρηματικά πάρκα (συμπεριλαμβανομένων γραφείων, κέντρων έρευνας και ανάπτυξης).

♦ Τουριστικά καταλύματα (συμπεριλαμβανομένων ξενοδοχείων, ολοκληρωμένων οικιστικών θερέτρων).

♦ Εμπορικά καταστήματα.

♦ Κέντρα αναψυχής.

♦ Υγεία / περίθαλψη.

♦ Ακαδημαϊκούς / εκπαιδευτικούς χώρους.

♦ Πολιτιστικές εγκαταστάσεις.

Η παρουσίαση των ενδεικτικών χρήσεων αφήνει τα πάντα ανοικτά, από καζίνο και καμπαρέ μέχρι ξενοδοχεία 5 αστέρων, ιδιωτικά πανεπιστήμια, ιδιωτικά νοσοκομεία και ό,τι άλλο μπορεί να ανοίξει την όρεξη των επενδυτών… Αλλά είπαμε… στο Σικάγο τους έπιασαν κορόιδο και μάλλον δεν προλαβαίνουν – αφού ήδη έκαναν την επίσημη παρουσίαση του πρότζεκτ – να ζητήσουν τα φώτα των δικών μας οραματιστών – εμπνευστών του σχεδίου «Το απόθεμα της ανοησίας».