Το 2011 ήταν η χρονιά της ερημοποίησης. Φίλοι, γνωστοί, συνάδελφοι, άγνωστοι, περαστικοί έγιναν σκόνη και θρύψαλα, σκιά του εαυτού τους.
Μια διαδικασία αργή και βασανιστική, που άφησε πίσω της τραύματα και μαύρες τρύπες.
Όπως μου είπε κάποτε ένας σοφός άνθρωπος έξω από το δωμάτιο ενός νοσοκομείου… «ο άνθρωπος είναι ατελές ζώο, γιατί ελπίζει»… Η λεοπάρδαλη, συνέχισε, δεν ελπίζει, γιατί ξέρει πότε φτάνει το τέλος. Το λιοντάρι επίσης. Και ο ελέφαντας. Και τα πουλιά.
Τα ανώτερα είδη του πλανήτη δεν αμφισβητούν το ενιστικό τους όταν διακρίνουν τη flat line. Ξέρουν, όμως, να τη διακρίνουν. Δεν παραδίνονται όταν οι άλλοι τους λένε πως έφτασε το τέλος. Δεν ξέρουν να ελπίζουν αλλά ξέρουν να μάχονται.
Η λεοπάρδαλη, συνεχίζει να αγωνίζεται ενώ γίνεται κομμάτια και θρύψαλα. Ο ελέφαντας σηκώνει ψηλά το κεφάλι και την προβοσκίδα του και ας του έχουν μείνει δυο πόδια και οι παπαγάλοι συνεχίζουν να πετούν ενώ οι άλλοι τους βλέπουν να διαλύονται.
Καλό 2012.
Υ.Γ
Οι φωτό είναι από την καμπάνια ενημέρωσης του ισπανικού WWF με θέμα την ερημοποίηση. Η καμπάνια δια χειρός της BBDO Madrid, βραβεύτηκε στην κατηγορία public awareness messages στο Eurobest Festival 2011
