Ecosexuality

Της Βάλιας Μπαζού από το Ποντίκι
Οι τελευταίες λέξεις της μόδας είναι το ecosex, οι ecosexuals, η sexecology, η ecosexuality και το σημείο E. Και επειδή ζούμε μεγάλες στιγμές με το νέο «κίνημα» να μας χτυπάει την πόρτα, το «Π» αποφάσισε, τώρα που όλοι «πρασίνισαν» και ήρθαν τα «πράσινα» πάνω- κάτω, να συμβάλλει στον αγώνα για την πράσινη ανάπτυξη (και το sex), παρουσιάζοντας τις νέες τάσεις στον τομέα της οικολογίας.

Το μανιφέστο των ecosexuals, ορίζει ότι:

-Κάνουν sex με τη Γη, με ότι φυτρώνει, πετάει, κολυμπάει και γενικώς με ότι κινείται επί του πλανήτη.

- Είναι νερόφιλοι, εδαφόφιλοι, αερόφιλοι και πυρόφιλοι, χωρίς καμιά επίπτωση στο ποινικό τους μητρώο.

-Ξεδιάντροπα, όπως, οι ίδιοι λένε χαρακτηριστικά, αγκαλιάζουν τα δέντρα, κάνουν μασάζ στο έδαφος με τα πόδια τους και ψιθυρίζουν ερωτόλογα στα φυτά. Κι ακόμα, χαϊδεύουν τα βράχια, τη βρίσκουν με τους καταρράκτες, ηδονίζονται να εξερευνούν σπήλαια και σπηλιές.

-Βρήκαν και απολαμβάνουν το σημείο Ε – ξεχάστε το G- και είναι «πολύ βρώμικοι» (στο sex).

Οι ecosex ακτιβιστές, όπως αυτοαποκαλούνται, είναι αποφασισμένοι να σώσουν τα βουνά, τα ύδατα και τους ουρανούς με κάθε μέσο και κυρίως μέσα από την αγάπη, την απόλαυση και τη δύναμη της αποπλάνησης.

Σε απλά ελληνικά, εάν δηλαδή εφαρμόσουμε το μοντέλο “sex με τη Γη” στην Ελλάδα, το αποτέλεσμα θα είναι να επιβιώσουν μόνον…οι κάκτοι!

Υ. Γ

Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική

Υ.Γ2 Για να εντρυφήσετε περισσότερο στο «κίνημα» περιηγηθείτε στην ιστοσελίδα της νέας επιστήμης sexecology

Το μετέωρο βήμα προς την ελευθερία

Φόβος, δισταγμός, ένστικτο, μακροβούτι.
(Βρετανική Κολομβία, επαρχία του δυτικού Καναδά).

Ο μαλάκας και η αρκούδα

Ο τύπος που χαρούμενος φωτογραφίζεται με το θήραμά του- μια από τις ελάχιστες αρκούδες που μας κάνουν ακόμα την τιμή να ζουν στην Ελλάδα -καταζητείται.
Σύμφωνα με καταγγελία που έγινε στον ΑΡΚΤΟΥΡΟ
, είναι κάτοικος της κοινότητας Αγ. Γεωργίου Βέροιας και σκότωσε την αρκούδα πριν από περίπου 20 μέρες στην ευρύτερη δασική περιοχή του Βερμίου.
Ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ είχε ενημερωθεί από κατοίκους της περιοχής για την εμφάνιση αρκούδας στην Περιοχή Ξηρολίβαδου, χωρίς ωστόσο να έχει δεχθεί καταγγελίες για ζημιές από αρκούδα.
Η αρκούδα επανεμφανίστηκε στο Βέρμιο μετά από απουσία 50 ετών από την περιοχή, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο σημαντική την προστασία του απειλούμενου σε όλη την Ελλάδα και την Ευρώπη είδους σε μια περιοχή που μπορεί να αποτελέσει και πάλι βιότοπό της.
Η αρκούδα είναι σήμερα αυστηρά προστατευόμενο είδος από τη διεθνή, την κοινοτική και την ελληνική νομοθεσία. Απαγορεύεται ρητά το κυνήγι, η αιχμαλωσία, ο βασανισμός και η έκθεση του ζώου σε κοινή θέα. Οι κυρώσεις για τους παραβάτες είναι αυστηρές και προβλέπουν φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματικές ποινές. Παρόλο που οι παράνομοι φόνοι αρκούδας παραμένουν η μεγαλύτερη απειλή για το είδος στη χώρα μας, δεν έχει τιμωρηθεί ποτέ κάποιος για φόνο αρκούδας.

Ποιός έχασε την αισθητική για να την βρουν οι Άγγλοι;

Είναι σοκαριστική η αρχιτεκτονική σύλληψη του Ολυμπιακού Σταδίου όπου θα διεξαχθούν οι αγώνες μπάσκετ…

Τουλάχιστον, δεν το βάφουν με άλλο χρωματάκι να μην τρομάξουν και από τους άλλους πλανήτες…
Υ.Γ
Ευτυχώς είναι πτυσσόμενο και θα ξηλωθεί μετά τους αγώνες.

Παρκάροντας στο υπουργείο Περιβάλλοντος

Αμαλιάδος 17. Το Jimny της Μπιρμπίλη παρέδωσε τη θέση του στην BWV του Παπακωνσταντίνου.

Stardust Memories

Θάνατος

Κι αυτός μια γλώσσα είναι
Φτιάχνει σύνορα
απαλλάσσει παρουσίες από άλλες
παρουσίες
στολίζει σιωπές με θλίψη
και γοητεία
Και ο θάνατος, μην τον λυπάστε,
κι αυτός μια γλώσσα είναι…

Γιάννης Κ. Τσαούσης (1963-2011)
«Δύσκολα Χαμόγελα» εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ 1993

Αντίο φίλε
Γιάννης, Βάλια

Ανακυκλωμένη… φινέτσα

Από το
Πράσινο Ποντίκι

Η αλήθεια είναι ότι πολύ συχνά τα υλικά που επιλέγουν οι καλλιτέχνες για να πειραματιστούν ξεπερνούν το ίδιο το αποτέλεσμα της έμπνευσής τους και γίνονται έτσι κι αλλιώς talk of the town.
Από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η αμερικανίδα γλύπτρια Λάουρα Τζέικομπς η οποία τάραξε τα νερά με τη νέα της «κολεξιόν» που περιέχει ότι θα ποθούσε κάθε φινετσάτη γυναίκα και μάλιστα με τη χρήση ακραίων, εξαιρετικά εκκεντρικών υλικών.
Για παράδειγμα, στηθόδεσμοι φτιαγμένοι από το κέλυφος και τις δαγκάνες αστακών, εντυπωσιακά κορμάκια από έγχρωμο γυαλί, παπούτσια από τιάρες, καθρεφτάκια και κεφάλια ψαριών!

Οι προτάσεις της αμερικανίδας γλύπτριας αν και «φοριούνται» ως έργα τέχνης στους τοίχους και τις προθήκες, έχουν κάνει πάταγο και πολλοί λένε ότι μπορούν να αποτελέσουν έμπνευση και για τους μετρ της μόδας.
Το θέμα είναι ότι τα τελευταία χρόνια στους κόλπους των καλλιτεχνών που ασχολούνται με την αποκαλούμενη και eco art, γίνεται αγώνας δρόμου με στόχο ποιος/ ποια θα χρησιμοποιήσει ή καλύτερα θα επαναχρησιμοποιήσει το πιο περίεργο υλικό και θα το μετατρέψει σε χρηστικό αντικείμενο ή αντικείμενο τέχνης. Και αυτός ο ιδιότυπος αγώνας δρόμου γίνεται σε μια προσπάθεια μέσω και της τέχνης να ευαισθητοποιηθούν περισσότεροι πολίτες για την ανάγκη ανακύκλωσης και επαναχρησιμοποίησης των υλικών, σε μια προσπάθεια να πειστούν όλο και περισσότεροι ότι τα υλικά δεν έχουν περιορισμένο κύκλο ζωής αλλά μπορούν να αναγεννιούνται με «όχημα» μια εμπνευσμένη ιδέα.

Η αλήθεια είναι επίσης ότι συχνά ο κεντρικός στόχος χάνεται, αφού η επιλογή του πιο περίεργου υλικού όσο κι αν η μεταμόρφωσή του γίνεται αυτοσκοπός και τελικά απέχει πολύ από να ευαισθητοποιήσει για τις αρχές της ανακύκλωσης. Για πολλούς η Λάουρα Τζέικομπς έχει πέσει σε αυτή την παγίδα, αφού η τελευταία της καλλιτεχνική πρόταση δεν έχει μετατρέψει σε έργα τέχνης παλιές εφημερίδες, χαρτόνια, αλουμινένια κουτιά ή πλαστικά μπουκάλια, αλλά υλικά που έτσι κι αλλιώς η φύση ξέρει καλύτερα να «ανακυκλώνει» όπως το κέλυφος και τις δαγκάνες των αστακών ή τα ψαροκόκαλα και τα κεφάλια ψαριών. Η αμερικανίδα καλλιτέχνιδα δεν χρησιμοποιεί, βέβαια, μόνον αυτά τα υλικά αλλά και άλλα όπως γυαλί και καθρεφτάκια, που πράγματι μπορεί να θεωρηθεί ότι σμιλεύονται με οικολογική άποψη.
Όποιες πάντως κι αν είναι οι κριτικές που ασκούνται, αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι οι δημιουργίες της Λάουρα Τζέικομπς είναι εντυπωσιακές και επιβεβαιώνουν ότι το στιλ και η φινέτσα δεν έχουν ημερομηνία λήξης.

Ο Κen χωρίζει τη Barbie

Η Barbie έχει μια πολύ κακή συνήθεια: καταστρέφει τα αρχέγονα δάση της Ινδονησίας μόνο και μόνο για να τυλιχτεί η ίδια σε μια όμορφη συσκευασία. Αποτέλεσμα: Πολλές από τις τελευταίες τίγρεις, τους ουραγκοτάγκους και τους ελέφαντες των δασών αυτών χάνουν το τελευταίο τους καταφύγιο. Όπως επισημαίνει η Greenpeace, η Mattel, ο κατασκευαστής της Barbie, τροφοδοτεί αυτήν την κακή συνήθεια χρησιμοποιώντας χαρτί συσκευασίας που προέρχεται από τον πιο διαβόητο καταστροφέα των δασών της Ινδονησίας, την εταιρία Asia Pulp and Paper (APP).
Για περισσότερες πληροφορίες και για συμμετοχή στην καμπάνια διαμαρτυρίας επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της Greenpeace

Βραβείο στο Πράσινο Ποντίκι

Στο ένθετο μηνιαίο περιοδικό για το περιβάλλον του «Π», το Πράσινο Ποντίκι και στην αρχισυντάκτρια Βάλια Μπαζού, απονεμήθηκε το βραβείο ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ 2011.
Τα βραβεία Περιβαλλοντικής Ευασθησίας ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ, είναι ένας θεσμός που καθιέρωσε ο Εθελοντικός Οργανισμός για το Αστικό Περιβάλλον το ECOCITY τo 2005, με σκοπό την αναγνώριση και επιβράβευση της περιβαλλοντικής ευαισθησίας και συνεισφοράς Επιστημόνων, Φορέων Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Επιχειρήσεων και Μέσων Ενημέρωσης.
Κοινή εκτίμηση όλων των συμμετεχόντων στα Βραβεία ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ 2011 είναι ότι η εγρήγορση όλων μας στην πρόληψη και αντιμετώπιση περιβαλλοντικών ζητημάτων χρήζει εντατικοποίησης και ενίσχυσης κυρίως μέσα από τη συνεργασία της πολιτείας σε όλα τα επίπεδα αποφάσεων και διοίκησης, των θεσμικών παραγόντων του περιβάλλοντος, των εκπροσώπων της ακαδημαϊκής κοινότητας και της επιχειρηματικής αγοράς.
Το βραβείο ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ 2011 – Έργο Ζωής αφιερωμένο στο περιβάλλον απενεμήθη στον Γέροντα Γαβριήλ Κοβιλιάτη, από τη Μονή Μεταμόρφωσης Σωτήρος της Μάνης.
Το αγαλματίδιο ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ 2011 που απονεμήθηκε στους βραβευθέντες είναι κατασκευασμένο από ανακυκλωμένο γυαλί και είναι δημιουργία του καλλιτέχνη Χρήστου Μιχαήλ Παπανδρόπουλου.
Περισσότερες λεπτομέρειες για το θεσμό των βραβείων και την επιστημονική δράση του ECOCITY μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του Οργανισμού
Ecocity

Ο Αμαζόνιος βάφτηκε με αίμα

Της Βάλιας Μπαζού από το Πράσινο Ποντίκι

Ο Ριμπειρο Ντα Σίλβα πριν από έξι μήνες είχε προβλέψει τον θάνατό του, την άγρια δολοφονία του. Ο 52χρονος Βραζιλιάνος ακτιβιστής, μιλώντας τον περασμένο Νοέμβριο σε εκδήλωση για τον Αμαζόνιο, είχε εκφράσει τη βεβαιότητά του ότι οι συμμορίες που λυμαίνονται το αρχέγονο δάσος, τα ισχυρά καρτέλ των παράνομων υλοτόμων και μεγαλογαιοκτημόνων, θα προσπαθούσαν να του κλείσουν το στόμα.

Η ομιλία του αποδείχθηκε, δυστυχώς, προφητική… «Βρίσκομαι εδώ και σας μιλώ και σε έναν μήνα μπορεί να ακούσετε ότι εξαφανίστηκα. Είμαι αποφασισμένος, όμως, να προστατεύσω το δάσος με κάθε κόστος. Αυτός είναι ο λόγος που ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρεθώ δολοφονημένος με μια σφαίρα στο κεφάλι… Γιατί καταγγέλλω τους υλοτόμους και τη “μαφία” που καίει το δάσος για να πουλήσει κάρβουνο. Και γι’ αυτό τον λόγο δεν πρέπει να υπάρχω. Με ρωτούν εάν φοβάμαι. Ναι, είμαι άνθρωπος και ασφαλώς φοβάμαι. Όμως ο φόβος δεν μπορεί να μου κλείσει το στόμα. Όσο έχω τη δύναμη να περπατώ, θα καταγγέλλω όλους εκείνους που καταστρέφουν το δάσος».