Παιγνίδι στο ζωολογικό πάρκο του Σαν Ντιέγκο… Τι κρίμα που η βίδρα είναι φυλακισμένη.
Υ.ΓΗ βίδρα είναι ένα μικρόσωμο ζώο που ζει στις όχθες των ορεινών ποταμών και των λιμνών και μόνο όπου τα νερά είναι πολύ καθαρά. Έχει εξαφανιστεί από τους περισσότερους βιοτόπους της.
Της Βάλιας Μπαζού από το Ποντίκι
Ο Γιώργος Καμίνης, κατά την ταπεινή μου γνώμη, πρέπει να είναι ο πρώτος πολίτης που θα κάνει χρήση των κινήτρων για την επιστροφή των κατοίκων στο κέντρο της Αθήνας. Ο δήμαρχος της πόλης, ο πρώτος πολίτης της, πρέπει να είναι ΚΑΙ ο πρώτος πολίτης, που θα εγκαταλείψει τα προάστια και θα επιλέξει το κέντρο της Αθήνας ως μόνιμη κατοικία. Και το λέω αυτό γιατί ο ίδιος ο δήμαρχος πρότεινε τη θέσπιση κινήτρων για την επανακατοίκηση της πόλης – φορολογικά, απαλλαγή από τα δημοτικά τέλη – ενώ και το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε «Μείωση αστικών αξιών στο κέντρο της Αθήνας» (sic). Continue reading
Από το Πράσινο Ποντίκι
Οικοδομικές άδειες, τους νόμους περί δασών, αιγιαλού, αρχαιολογικών χώρων, προστατευόμενων περιοχών, τις περιβαλλοντικές μελέτες, την πολεοδομική νομοθεσία, την έννοια της χωροταξίας. Μην ξεχάσετε το Συμβούλιο της Επικρατείας, τις ευρωπαϊκές Οδηγίες και όλα τα άρθρα του Συντάγματος που έχουν σχέση με το περιβάλλον. Γιατί, εάν καταλάβαμε καλά, αυτοί οι νόμοι και οι συνταγματικές προβλέψεις μπλοκάρουν τις επενδύσεις, αναστατώνουν την ιδιωτική πρωτοβουλία, θέτουν προ αδιεξόδου τους πολίτες και ευθύνονται για τα περισσότερα κακά της μοίρας μας. Τελευταία, μάλιστα, έχουμε δυο τρανταχτά παραδείγματα, αυτό των αυθαιρέτων, που είναι ήδη στο προσκήνιο, και αυτό της τουριστικής ανάπτυξης, που σκάει οσονούπω.
Από το Πράσινο Ποντίκι
Ο ενορατικός Γάλλος συγγραφέας, ο αξεπέραστος Ιούλιος Βερν, σε ένα από τα περίφημα «ταξίδια» του στο μέλλον, είχε περιγράψει τον 19ο αιώνα σε ένα από τα μυθιστορήματά του έναν κόσμο όπου τα αυτοκίνητα κινούνταν με καύσιμο τον αέρα.
Το όραμά του έκανε πράξη ένας άλλος Γάλλος, ο κορυφαίος μηχανικός αυτοκινήτων Γκι Νεγκρ, ο οποίος μάλιστα έχει την ίδια μέρα γενέθλια με τον Βερν.
Ο Γάλλος μηχανικός εξπέρ της αεροναυτικής που έχει εργαστεί για πολλά χρόνια στη Φόρμουλα 1 και έχει συνδέσει το όνομά του με επαναστατικές αλλαγές στα αγωνιστικά αυτοκίνητα και όχι μόνο, αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στην κατασκευή του πιο οικονομικού και πιο οικολογικού αυτοκινήτου που έχει κυκλοφορήσει ποτέ.
Ο Γάλλος οραματιστής τα κατάφερε αφού το όχημά του μπορεί να διανύσει απόσταση 200 χιλιομέτρων με μόλις 1,5 ευρώ, ενώ όχι μόνο δεν ρυπαίνει την ατμόσφαιρα, αλλά αντίθετα την καθαρίζει!
Πώς λειτουργεί
Ο Γκι Νεγκρ και ο γιος του Σιρίλ πειραματίστηκαν επί 15 χρόνια και τελικά κατάφεραν να κατασκευάσουν το αυτοκίνητο το οποίο γεμίζει με κρύο αέρα, ο οποίος στις δεξαμενές του οχήματος συμπιέζεται με αποτέλεσμα να δημιουργείται, όταν θερμαίνεται, εκτόνωση αερίων, όπως συμβαίνει με τους κινητήρες εσωτερικής καύσης. Τα αέρια αυτά τροφοδοτούν τα πιστόνια και δίνουν κίνηση στο όχημα. Όπως επισημαίνει ο Νεγκρ, ο αέρας που βγαίνει από την εξάτμιση είναι πιο καθαρός από τον αέρα που τροφοδοτεί τον κινητήρα, χάρη σε ένα φίλτρο καθαρισμού με αποτέλεσμα η εφεύρεση του Γάλλου οραματιστή μηχανικού όχι μόνο να μη ρυπαίνει την ατμόσφαιρα, αλλά να εκπέμπει αέρα πιο καθαρό από αυτόν των πόλεων! Το ρεζερβουάρ του οχήματος μπορεί ο χρήστης να το φουλάρει με αέρα στο σπίτι του, χρησιμοποιώντας έναν ηλεκτρικό συμπιεστή ενώ ο Νεγκρ ελπίζει ότι κάποια μέρα οι οδηγοί θα είναι σε θέση να επαναφορτίζουν τα αυτοκίνητα στους σταθμούς αυτοκινήτων μέσα σε τρία λεπτά και για μόλις τρία δολάρια.
Το απόλυτα οικονομικό και οικολογικό αυτοκίνητο κοστίζει γύρω στα 6.800 ευρώ – ενώ ετοιμάζεται σε φθηνότερη έκδοση που θα είναι γύρω στα 3.800 ευρώ -, γεμίζει το ρεζερβουάρ με 1,5 ευρώ αέρα και έχει αυτονομία κίνησης για 200 χιλιόμετρα. Ιδανικά μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα 100 χιλιομέτρων την ώρα! Η αλλαγή λαδιών στο όχημα που κινείται με αέρα γίνεται κάθε 50.000 χιλιόμετρα αφού λόγω της απουσίας της διαδικασίας καύσης δεν υπάρχουν κατάλοιπα. Ο Νεγκρ είναι ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της MDI και μέχρι σήμερα έχει παρουσιάσει στις διεθνείς εκθέσεις αυτοκινήτου του Παρισιού και της Γενεύης τρία μοντέλα, το MiniCAT (Compressed Air Technology), το CityCAT και το OneCAΤ.
Η εταιρεία του ιδρύθηκε το 1991 και άρχισε να προσελκύει πρωτοπόρους επενδυτές όταν ο Γάλλος οραματιστής παρουσίασε τον πρώτο κινητήρα διπλής ενέργειας, έναν κινητήρα που κινούνταν με συνδυασμό βενζίνης και συμπιεσμένου αέρα. Αυτή τη στιγμή στην εταιρεία του υπάρχουν περισσότεροι από 160 συνεργάτες και περισσότεροι από 30 μηχανικοί που προσπαθούν να εξελίξουν ακόμα περισσότερο το όχημα που κινείται με αέρα, με ιδανικό στόχο να φτάσουν σε ένα σημείο που το όχημα θα συλλέγει και θα συμπιέζει καθ’ οδόν τον αέρα στον κινητήρα του, επιτυγχάνοντας έτσι την «αέναη κίνηση».
Οι πολέμιοι
Η παρουσίαση του οχήματος του Γάλλου πρωτοπόρου μηχανικού έκανε αίσθηση σε όλες τις μεγάλες διεθνείς εκθέσεις αυτοκινήτων όπου παρουσιάστηκε. Ενδιαφέρον έδειξαν αρχικά και μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες, οι οποίες όμως στη συνέχεια επιδόθηκαν σε ένα άγριο παιχνίδι δυσφήμησης της πατέντας του Νεγκρ. Ακόμα και η ινδική αυτοκινητοβιομηχανία, η Tata, που αρχικά υπέγραψε συμβόλαιο για την παραγωγή του πρώτου οχήματος που θα κινείται με αέρα, στη συνέχεια, ποιος ξέρει ύστερα από ποιες πιέσεις, υποχώρησε και απέρριψε το πρόζεκτ. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Γάλλος μηχανικός που συνειδητοποίησε τον πόλεμο, με δηλώσεις του προσπάθησε να ανατρέψει το κλίμα επισημαίνοντας ότι το όχημα του δεν είναι ανταγωνιστικό προς τα συμβατικά αυτοκίνητα και υπογραμμίζοντας ότι είναι ένα αμιγώς όχημα πόλης, για μικρές αποστάσεις, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από δημόσιες υπηρεσίες και επιχειρήσεις. Τον τελευταίο καιρό, πάντως, το όχημα που κινείται με συμπιεσμένο αέρα έχει κερδίσει την προσοχή μεγάλων αμερικανικών δικτύων, όπως το CNN, και οι ελπίδες για μια σοβαρή εμπορική προσέγγιση αναπτερώθηκαν.
Από το Πράσινο Ποντίκι
Αν παρατηρήσει κανείς τους ανθρώπους που κυκλοφορούν με το μετρό θα διαπιστώσει ότι οι περισσότεροι καρφώνουν το βλέμμα τους κάπου αφηρημένα, άλλοι προσηλώνονται στη μουσική που ακούνε μέσω mp3 και άλλοι διαβάζουν free press. Ο Stephen Shaheen, όμως, χρησιμοποιώντας καθημερινά το μετρό της Νέας Υόρκης, εξερευνά εξονυχιστικά τις αποβάθρες και δεν σηκώνει το βλέμμα του από το δάπεδο. Εκεί άλλωστε βρήκε μια ακόμα πηγή έμπνευσης… Τις ακυρωμένες κάρτες, τις οποίες οι περισσότεροι χρήστες του μετρό, αντί να τις πετάξουν στα σκουπίδια, τις πετούν στο δάπεδο.
Ο ευρηματικός καλλιτέχνης κάπως έτσι οραματίστηκε το τελευταίο του πρότζεκτ, αφού αποφάσισε να πειραματιστεί με τις κάρτες του μετρό και να τις χρησιμοποιήσει ως πρώτη ύλη για να κατασκευάσει ένα παγκάκι. Ο Stephen ζήτησε τη βοήθεια εθελοντών για να μαζέψει όσες περισσότερες ακυρωμένες κάρτες μπορούσε και τελικά μέσα σε μια εβδομάδα είχε στο ατελιέ του την πρώτη ύλη, δηλαδή περισσότερες από 5.000 κάρτες.
Το αποτέλεσμα της δουλειάς του ήταν ένα εντυπωσιακό παγκάκι, στο οποίο έδωσε το όνομα «Metrobench», παγκάκι που δεν είναι μόνο ένα αντικείμενο τέχνης, αλλά ένα χρηστικό αντικείμενο που μπορεί να τοποθετηθεί και να χρησιμοποιηθεί από τους επιβάτες του μετρό και όχι μόνο. Όπως ο ίδιος ο καλλιτέχνης λέει, θέλησε να χρησιμοποιήσει με τέτοιο τρόπο τις κάρτες του μετρό, ώστε να αντικατοπτρίζουν τον τρόπο με τον οποίο τα μέσα μαζικής μεταφοράς ενώνουν διαφορετικές ζωές ανθρώπων για μια στιγμή ή για μια διαδρομή.
Το παγκάκι έχει διαστάσεις 48 x 18 x 18 εκατοστά και για να μπορέσει να χρησιμοποιηθεί ο Stephen κόλλησε τις 5.000 κάρτες του μετρό, ενώ χρησιμοποίησε ειδικό οπλισμό από ατσάλι για να είναι το παγκάκι σταθερό. Ο Αμερικανός ανήκει στη γενιά εκείνων των καλλιτεχνών που επενδύουν στην έννοια της ανακύκλωσης και της επαναχρησιμοποίησης των υλικών και μέσα από τη δουλειά τους αποδεικνύουν ότι τίποτε δεν είναι άχρηστο και όλα τα υλικά έχουν πολλούς κύκλους ζωής.
Το «Metrobench» είναι ένα δείγμα του πειραματισμού των καλλιτεχνών με τις κάρτες του μετρό, πειραματισμός ο οποίος τα δυο τελευταία χρόνια παρουσιάζεται σε έκθεση που πραγματοποιείται στη Νέα Υόρκη με τίτλο «Single Fare» και θέμα τη δημιουργία μέσα από ένα μικρό κομμάτι πλαστικού.
Απίστευτες φατσούλες παίζουν βουτώντας από ένα παγόβουνο στα νερά της Ανταρκτικής. Ποιο πιγκουΐνάκι έκανε άραγε το μεγαλύτερο μακροβούτι; Αλλά τι σημασία έχει…
(πατήστε επάνω στη φωτό για να τη δείτε καλύτερα)
Της Βάλιας Μπαζού από το Ποντίκι
Ας με συγχωρήσουν οι «υπερπατριώτες», μνημονιακοί, κρυφομνημονιακοί και αντιμνημονιακοί, αλλά τελευταία προσδιορίζω την πατρίδα ως φωτιστικό.
Και αναρωτιέμαι εάν πριν σώσουν τη χώρα – είτε εφαρμόζοντας πιστά το μνημόνιο, είτε αναθεωρώντας το με άλλο «μείγμα πολιτικής», είτε καταργώντας το- μπορούν να σώσουν την πατρίδα – φωτιστικό που δοκιμάζεται καθημερινά. Χωρίς ίχνος υπερβολής θα έλεγα ότι η πρόκληση αυτή είναι το απόλυτο κρας τεστ για να μας πείσουν ότι πράγματι είναι πλασμένοι για τα μεγάλα, για να γράψουν ιστορία. Και μέχρι στιγμής έχουν αποτύχει.
Άρχισα να βλέπω την πατρίδα ως φωτιστικό όταν κάνοντας σχεδόν καθημερινά βόλτα στο Πεδίον του Άρεως διαπίστωσα ότι 4 μήνες μετά την παράδοσή του στους Αθηναίους, πλήρως αναγεννημένου, άρχισε η παρακμή.
Ο βάνδαλος «πολίτης» (μνημονιακός, κρυφομνημονιακός, αντιμνημονιακός) κόβει βόλτες στο Πεδίον του Άρεως και καταστρέφει ότι βρει μπροστά του.
Ο βάνδαλος «αρμόδιος» (μνημονιακός, κρυφομνημονιακός, αντιμνημονιακός) δεν ξέρει (;) πού πέφτει το Πεδίον του Άρεως και το αφήνει να καταστρέφεται.
Ο βάνδαλος «πολίτης», δεν σέβεται τα εκατομμύρια ευρώ που πλήρωσε από την τσέπη του για το έργο, για το οποίο, μάλιστα, περίμενε τέσσερα χρόνια να τελειώσει.
Ο βάνδαλος «αρμόδιος», παρέδωσε και την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια.
Και αναρωτιέμαι…
Αν δεν μπορεί να σωθεί η πατρίδα- φωτιστικό, ποια πατρίδα θα σωθεί;
Αν δεν μπορεί να σπάσει αυτή η ανίερη συμμαχία, ποια μπορεί;
Υ.Γ
Για την ιστορία, το κεντρικό σιντριβάνι χάλασε λίγες μέρες μετά την παράδοση του πάρκου και η βλάβη ακόμα δεν έχει αποκατασταθεί. Έχω μετρήσει περισσότερα από 10 κατεστραμμένα φωτιστικά( φωτο 1,2). Στο ροδώνα, το ρυάκι αρχίζει να στερεύει από νερό και γέμισε γλίτσα(φωτο 3). Οι ζημιές δεν θα αποκατασταθούν; Δεν υπάρχει τεχνική υπηρεσία στην Περιφέρεια; Γιατί έτσι που πάει η ιστορία σε ένα χρόνο θα είναι ρημαδιό.
Ξεφυλλίστε το όπως ακριβώς τυπώνεται
Το κακούργημα της παράνομης στάθμευσης και το πταίσμα της αυθαίρετης δόμησης.
Της Βάλιας Μπαζού από το Πράσινο Ποντίκι
Εάν δεν πληρώσεις μια κλήση, θα περάσεις σίγουρα μια νύχτα στο κρατητήριο, ενώ, εάν έχεις χτίσει παράνομα βίλα, είσαι ο ορισμός του μάγκα.
Της Βάλιας Μπαζού από το topontiki
Τη μέθοδο της καύσης των απορριμμάτων προτείνει επί της ουσίας η δημοτική αρχή της Λαυρεωτικής, στέλνοντας στην «πυρά» τον πολύμηνο αγώνα των κατοίκων της Κερατέας.
Η αποκάλυψη έγινε από τον ίδιο τον δήμαρχο Κώστα Λεβαντή, ο οποίος πέταξε στο τραπέζι των συζητήσεων εναλλακτικούς τρόπους διαχείρισης όπως την πυρόλυση και την αεριοποίηση.
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, πυρόλυση και αεριοποίηση είναι η μοντέρνα διατύπωση της καύσης των απορριμμάτων και σύμφωνα με ανεξάρτητους επιστήμονες –και όχι εκείνους που έχουν σχέση εξάρτησης ή φλερτ με εταιρείες που προωθούν αυτές τις τεχνολογίες- πρόκειται για τις πιο επικίνδυνες για τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον μεθόδους αλλά και τις πιο ακριβές.
Και για να μην ξεχνιόμαστε τις τεχνολογίες αυτές προωθούν στην Ελλάδα οι ίδιες εταιρείες, τα ίδια συμφέροντα που αρχές και κάτοικοι της Κερατέας κατήγγειλαν για το σχεδιαζόμενο «έγκλημα» στην αρχαιολογική και αναδασωτέα περιοχή του Ομβριοκάστρου.
Η Κερατέα βοά ότι έχει αρχίσει να παίζεται ένα επικίνδυνο παιγνίδι στις πλάτες των κατοίκων με στόχο να περάσει από την πίσω πόρτα η μοντέρνα εκδοχή της «καύσης» των απορριμμάτων. Επικίνδυνο παιγνίδι που τινάζει στον αέρα κάθε προσπάθεια για πρόληψη, περιορισμό του όγκου των σκουπιδιών, ανακύκλωση.
Το πιο σοβαρό, όμως, είναι ότι η επιλογή της δημοτικής αρχής να προωθήσει πανάκριβες και επικίνδυνες λύσεις, θέτει υπό αμφισβήτηση την πρωτοφανή πολιτική και κοινωνική δυναμική που της έκαναν δώρο οι κάτοικοι με την μαζική συμμετοχή τους στα μπλόκα και τις επί τετράμηνο συγκρούσεις με τα ΜΑΤ.
Και το ερώτημα είναι εάν η δημοτική αρχή μπορεί να διαχειριστεί το πολιτικό και κοινωνικό πλεονέκτημα που έχει δανειστεί από τους κατοίκους. Εάν μπορεί με σοβαρότητα και όχι με επικίνδυνα «πυροτεχνήματα» να αποδείξει ότι είναι σε θέση να προτείνει την καλύτερη λύση, κλείνοντας τα στόματα αρμοδίων και αναρμοδίων που περιμένουν στη γωνία για να χλευάσουν και να υπονομεύσουν τον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας.
