Η γιαλαντζί ανυπακοή δεν είναι της μόδας λόγω Σαρακοστής, είναι μανιέρα. Ο γιαλαντζί ανυπάκουος κάνει τον καμπόσο και περπατά εις το «δάσος» όταν ο «λύκος» δεν είναι εκεί.
Ο γιαλαντζί ανυπάκουος γίνεται κινηματίας όταν είναι πεπεισμένος ότι δεν κινδυνεύει. Όταν είναι σίγουρος πως ότι κι αν γίνει θα επιστρέψει σε κλάσματα του δευτερόλεπτου στη ρουτίνα του και τον καναπέ του. Και από κει θα περιγράφει σε φίλους συγγενείς και λοιπές δυνάμεις την τελευταία πράξη της γιαλαντζί αντίστασής του.
Είναι, άραγε, γι αυτό το λόγο κατακριτέος ο γιαλαντζί ανυπάκουος;
Όχι, εάν παραδεχθεί – παραφράζοντας το τραγούδι – ότι «μόνο αυτό ξέρει και μπορεί».
Όχι, αρκεί να μην είναι υπερφίαλος και υπερεκτιμημένος.
Όχι, αρκεί να μην μας πρήζει ότι κατέχει τη μια και μοναδική αλήθεια.
Η παρακάτω ανάρτηση αφιερώνεται σε κάθε ενδιαφερόμενο.
Για τη συνέχεια κάντε κλικ στο Pontiki
Μετά από πολύ καιρό καλησπέρα.
Η πολιτική ανυπακοή από τον Γκάντι στον Χάουαρντ Ζιν προέβλεπε ότι αυτός που είναι πολιτικά ανυπάκουος αντιμετωπίζει το νόμο ακριβώς για να δείξει τις πολιτικές του αρχές. Στην Ελλάδα οι πολιτικά ανυπάκουοι μπορεί να απεργούν (δες Δημόσιες Συγκοινωνίες) και να δηλώνουν ρεπό ή ασθένεια για να πληρωθούν ή να δηλώνουν ότι δεν θέλουν ΧΥΤΑ στην Κερατέα αφού τα σκουπίδια τους έχουν φροντίσει και τα στέλνουν στον ΧΥΤΑ της Φυλής.
Κάποιος παλιότερα είχε δώσει και άλλο χαρακτηρισμό, “τζάμπα μάγκες”. Ανθούν αυτά τα λουλούδια στην Ελλάδα.
Σε κάθε περίπτωση το ποστ είναι ιδιαίτερα εύστοχο και επίκαιρο.
Ανδρέας
Χάθηκες όντως… όλα καλά?