«Πράσινο Ποντίκι» Σεπτεμβρίου

Μην χάσετε το «Πράσινο Ποντίκι» που κυκλοφορεί την Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου μαζί με το «Ποντίκι».
Ένα άκρως επίκαιρο αφιέρωμα στο γνωστό- άγνωστο «κουκουλοφόρο» της γειτονιάς μας, το νέφος!
Πού βρίσκονται οι εκατομμύρια «γιάφκες» με τα τοξικά και τα χημικά που πνίγουν το Λεκανοπέδιο. Γιατί κάνουν όλοι το παπί!
Και ακόμη:
Τα junkies του πετρελαίου και δέκα συμβουλές για να αρχίσουμε την απεξάρτηση.
Η επιστροφή του Green Design Festival μετά από 2 χρόνια σε 8 κεντρικά σημεία της πόλης.
Στο τεύχος Σεπτεμβρίου τη σελίδα των bloggers μας κάνει την τιμή να υπογράφει το biologion

Κάτω οι πισίνες, ζήτω οι βόθροι!

Της Βάλιας Μπαζού
Άπό το www.topontiki.gr

Δεν είχα καταλάβει ότι οι βόθροι είναι το απόλυτο chic της οικιστικής ανάπτυξης και ότι το αποχετευτικό δίκτυο θεωρείται από τους σύγχρονους πολεοδόμους ξεπερασμένο, ντεμοντέ.

Δεν είχα καταλάβει ότι ,πλέον, στα νεόκοπα ακριβά προάστια του Λεκανοπεδίου αλλά και όλων των μεγάλων πόλεων, οι βόθροι και όχι οι πισίνες είναι το μέτρο σύγκρισης, που ξεχωρίζει την ήρα από το στάρι.

Μου το εξήγησαν χθες και ακόμα προσπαθώ να το χωνέψω…. Μου έλεγαν… «όσο πιο μεγάλο βόθρο έχει μια μεζονέτα τόσο ανεβαίνει η αξία της και, βέβαια, το πρεστίζ του ιδιοκτήτη».

Όπως μου επεσήμαναν άνθρωποι της αγοράς, γι αυτό το λόγο σε όλα τα νέο- ακριβά προάστια προς βορειοανατολική Αττική και Μεσόγεια , δήμαρχοι, νομάρχες και περιφερειάρχες ούτε να ακούσουν δεν θέλουν για αποχετευτικό δίκτυο γιατί έτσι θα πέσει η αξία της γης της περιοχής και των ακινήτων.

Μάλιστα, ένας νέος κλάδος που ανθεί και έχει προσφέρει ουκ ολίγες νέες θέσεις εργασίας στο τεχνικό προσωπικό της χώρας που έχει πέσει θύμα της ανεργίας, είναι οι… διακοσμητές εσωτερικών βόθρων, αφού τα υλικά για τη στεγανοποίησή τους και τα περίτεχνα σχέδια της καταπακτής είναι το νέο must. Είναι χαρακτηριστικό ότι η καταπακτή του βόθρου δεν είναι πια κρυμμένη στην πίσω αυλή, αλλά βρίσκεται μπροστά στο «μέτωπο» του γκαζόν, σηματοδοτημένη με φαντεζί χρώματα και χαραγμένα τα αρχικά των ιδιοκτητών για όσους βεβαίως δεν διαθέτουν οικογενειακό οικόσημο.

Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι ακόμα και οι εταιρείες εκκενώσεων βόθρων άλλαξαν τα brutal ονόματα τύπου «Ο Αχόρταγος», «Ο Μπάμπης», που κοσμούσαν κάποτε τα βυτιοφόρα και έχουν επιλέξει άλλα πιο φιλικά προς το χρήστη που έχει πληρώσει τα μαλλιοκέφαλά του για μια μεζονέτα… Για παράδειγμα «Shit and chic», «Ocean ass»…

Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι εν όψει των επικείμενων εκλογών για την τοπική αυτοδιοίκηση δεν πρόκειται να ακούσουμε από επίδοξους μίνι πρωθυπουργούς και δημάρχους, κουβέντα για «δήθεν» μεγαλόπνοα σχέδια όπως αποχετευτικό δίκτυο ή δίκτυο ύδρευσης, αφού η νέα τάση στην οικιστική ανάπτυξη είναι συνδεδεμένη με την … επιστροφή στο μέλλον, είναι συνώνυμη με την ανάπτυξη χωρίς στοιχειώδεις υποδομές.

Εγκαινιάστηκε το Πεδίον του Άρεως!

Της Βάλιας Μπαζού
Άπό το www.topontiki.gr

Αλαλάζοντας αλλόφρονες από χαρά χιλιάδες Αθηναίοι και κυρίως Εξαρχειώτες, Κυψελιώτες και Πατησιώτες, χόρεψαν μέχρι πρωίας στα εγκαίνια του ανακαινισμένου Πεδίου του Άρεως, οι πύλες του οποίου άνοιξαν μετά από τρία καλοκαίρια και χειμώνες.

Οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν ήταν άκρως συγκινητικές… Νέοι, γέροι και παιδιά έπεφταν στο χώμα και φιλούσαν τα πάτρια εδάφη, άλλοι αγκάλιαζαν τα δέντρα ενώ οι πιο τολμηροί σκαρφάλωσαν και δεν έχουν κατέβει ακόμα.

Το ιστορικό πάρκο της Αθήνας, δεν έχει, βέβαια καμιά σχέση με τα σχέδια που είχε επεξεργαστεί ο αρχιτέκτονας Αλέξανδρος Τομπάζης, αποτελεί, όμως, ένα μοναδικό, σε παγκόσμια κλίμακα, πρότυπο και πρωτότυπο θεματικό πάρκο, προσομοίωση της άγριας φύσης και άγριας ζωής, σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο της Αθήνας.

Η περιήγηση στις νέες «εγκαταστάσεις» αφήνει τον επισκέπτη άφωνο. Έχουν στηθεί βουνά από μπάζα για ορειβασία, λακκούβες εκατοντάδων μέτρων που με τα πρωτοβρόχια θα χρησιμοποιηθούν για rafting. Σαμαράκια, πεταμένα κλαδιά , κοτρώνες και άλλα αντικείμενα είναι διάσπαρτα για να εξυπηρετούν τους φανατικούς του mountain bike.

Η πρωτοτυπία του εγχειρήματος φαίνεται από την πρώτη στιγμή από τις πύλες εισόδου, οι οποίες είναι σκοπίμως κλειστές έτσι ώστε οι επισκέπτες να σκαρφαλώνουν και να μπαίνουν αμέσως στο πρόγραμμα εκγύμνασης αλλά και αλλαγής του τρόπου ζωής.

Πρόβλεψη υπάρχει και για τους ηλικιωμένους που δεν μπορούν να σκαρφαλώσουν. Με αριστοτεχνικό τρόπο έχουν ανοιχτεί τρύπες σε διάφορα σημεία της περίφραξης, τα οποία στο πλαίσιο του παιγνιδιού «ο χαμένος θησαυρός του Πεδίου του Άρεως» οι απόμαχοι της ζωής πρέπει να τις βρουν για να μπουν στο πάρκο.

Όπως μας δήλωσαν οι υπεύθυνοι της υπερνομαρχίας, ειδικοί ψυχολόγοι επεξεργάστηκαν τον τρόπο εισόδου στο πάρκο των ατόμων της τρίτης ηλικίας και η μέθοδος που επέλεξαν απέδειξε ότι τους έδωσε μεγάλη χαρά και νόημα ζωής αφού νοιώθουν και πάλι για λίγο παιδιά.

Ειδική μέριμνα έχει δοθεί για την ανάπτυξη της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Το πρότυπο πάρκο, βρίθει από ξεραμένα δέντρα και λουλούδια έτσι ώστε οι λιλιπούτειοι επισκέπτες να γνωρίζουν αμέσως τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, της ανομβρίας και γενικότερα της καταστροφής του περιβάλλοντος.

Σε ευχαριστούμε ω, υπερνομαρχία!

ΥΓ

Σύμφωνα με την τελευταία επίσημη ενημέρωση το Πεδίον του Άρεως θα άνοιγε τις πύλες του στο τέλος Ιουλίου! Κατόπιν εορτής καταλάβαμε ότι σκοπίμως αναφερόταν μόνον ο μήνας παράδοσης και όχι η χρονιά.

Γιατί ο άνθρωπος θα εξαφανιστεί

Ο πελεκάνος αποκτά λαιμό καμηλοπάρδαλης για να σωθεί από την αύξηση της στάθμης της θάλασσας…
Ο θαλάσσιος ελέφαντας που βλέπει το αγαπημένο του παγόβουνο να λιώνει, βγάζει φτερά και γίνεται ….ιπτάμενος ελέφαντας
Η θαλάσσια χελώνα για να μην γίνουν τα αυγά της ομελέτα από την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας της Γης, κάνει το κέλυφός της ομπρέλα.
Η κεντρική ιδέα αυτού του εξαιρετικού βίντεο που έγινε για λογαριασμό του Monterey Bay Aquarium είναι απλή… όποιο ζώο δεν αναθεωρήσει τη στάση του, όποιο ζώο δεν εξελιχθεί, όποιο ζώο αρνηθεί να αντιμετωπίσει την κλιματική αλλαγή, απλά θα εξαφανιστεί.
Μόνο που για να τα επιτύχουν όλα αυτά ο πελεκάνος ο θαλάσσιος ελέφαντας και η χελώνα θα πρέπει να περάσουν ίσως ακόμα και εκατομμύρια χρόνια…ενώ ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει, να δράσει αμέσως…Απλά δεν θέλει…

Το ποδήλατο του Αυγούστου

Λέγεται “Zero Bike” και το έχουν σχεδιάσει δυο Ιάπωνες ο Makota Makita και ο Hiroshi Tsuzaki. Το ποδήλατο δεν διαθέτει αλυσίδα και οι σχεδιαστές του φιλοδοξούσαν να κινείται με μαγνήτες. Συνέλαβαν την ιδέα το 1998 (! )ενώ φοιτούσαν στο Λος Άντζελες, στο Art Center College of Design.
Η ιδέα τους δεν βρήκε ανταπόκριση από τη βιομηχανία του ποδηλάτου. Άλλωστε ο στόχος δεν είναι πάντα αυτός. Άλλο εκπαίδευση και άλλο επαγγελματικός προσανατολισμός… (έτσι το έμαθα εγω)
Καλημέρα σας.

Ο Αθεμπίγιο για δήμαρχος !

Καταθέτω επίσημα πρόταση και ζητώ τη στήριξή του από όλες τις δημοκρατικές –λοιπές και μη – δυνάμεις, γιατί διακρίνω μεγάλη πολιτική «δυσκοιλιότητα» στην επιλογή προσώπων!
Η πρόταση αφορά ασφαλώς την Αθήνα και πρέπει να κάνουμε γρήγορα πριν μας τον τσιμπήσουν οι Θεσσαλονικείς, γιατί δεν μου άρεσε που ο Καταλανός αρχιτέκτονας, πολεοδόμος και πρωθυπουργικός φίλος, όλο τη Θεσσαλονίκη υμνούσε στη συνέντευξή του στο
ΒΗΜΑ
Τα πλεονεκτήματα είναι πολλά:
-Είναι ξένος, αλλά κοινοτικός οπότε δεν κλείνει θέση στην ομάδα.
- Είναι φίλος του GAP, πράγμα που σημαίνει ότι γνωρίζει από «κενά», εσωτερικά, εγκεφαλικά, οικιστικά, πολεοδομικά.
-Ως Καταλανός μιλάει με πολύ «Θ» που το βρίσκω sexy.

Κυρίως, όμως, γιατί μου αρέσει το πρόγραμμά του:

-Θα μας κάνει και δίαιτα και βελονισμό! (Τα οποία, ομολογώ και τα δυο τα χρειάζομαι επειγόντως…).
Ιδού οι προγραμματικές δηλώσεις: «η Αθήνα θα πρέπει να ακολουθήσει μια θεραπεία αδυνατίσματος, πρέπει να γίνει μια “slim city”… η Αθήνα έχει ένα εξαιρετικό κεφάλαιο από αστικούς χώρους, αλλά γεμάτους αυτοκίνητα. Οι ενδιάμεσοι χώροι υπάρχουν και θα πρέπει να ενισχυθούν, με τον “βελονισμό”».
-Θα μας ανοίξει και τα μάτια ή θα μας τα πετάξει έξω, γιατί ως «αμερικανάκια» θέλουμε να σπαταλήσουμε χρήματα και δημόσια γη για να την κάνουμε πάρκο (βλέπε Ελληνικό) , το οποίο πάρκο είναι «βορειοαμερικανική εφεύρεση»!
Και τέλος …νομίζω ότι και ο ίδιος κωλοτρίβεται… γιατί δεν θεωρώ τυχαία τη δήλωσή του «η διάγνωση των προβλημάτων γίνεται καλύτερα από έξω επειδή είναι αποφορτισμένη συναισθηματικά, είναι αντικειμενική και επιστημονική. Η απόσταση διευκολύνει την κατανόηση των προβλημάτων, έτσι ώστε να προκύψει η επίλυση εκ των έσω».

Plastiki… (το ελληνικό project)

Ο ξάδερφος Σκύλος με είχε ρωτήσει στις 28 Ιουλίου εάν θα γράψω κάτι για το Plastiki… Εγώ, όμως, τότε αρμένιζα σε άλλα νερά και μόλις χθες είδα το σχόλιό του. Δυστυχώς δεν έκανα τον διάπλου του Ειρηνικού με ένα καταμαράν φτιαγμένο από 12.500 ανακυκλωμένα μπουκάλια, αλλά πλατσούριζα μαζί με πολύ περισσότερα στις όμορφες θάλασσές μας.

Αρκετά – όπως αυτά στις φωτο- με συντρόφευαν και στο χαζολόγημα που έκανα επί ώρες κοιτώντας το απέραντο γαλάζιο…(τρομάρα μας). Μήπως εάν εξαφανιστούν μου λείψουν;

Πράσινο Ποντίκι ( τεύχος Αυγούστου)

 

Για να μην ξεχνιόμαστε μπορείτε να το ξεφυλλίσετε

εδώ

Υ.Γ

Την σελίδα των bloggers στο 11ο τεύχος μας έκανε την τιμή να την υπογράψει ο φίλος earthsos