Διεθνής υποκρισία για την Αϊτή

Ο σεισμός είναι φυσικό φαινόμενο και είναι απρόβλεπτος. Η υποκρισία, όμως, είναι πολιτική επιλογή, σχεδιάζεται σε βάθος χρόνου και «τρέφεται» με εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια και ευρώ.  Και η Αϊτή, όλα αυτά τα χρόνια καταστρέφεται περισσότερο από την υποκρισία και λιγότερο από τους σεισμούς ή τα ακραία καιρικά φαινόμενα που είναι συνώνυμα της ύπαρξής της.  Και για να εξηγούμε.

Η Αϊτή , έχει καταρρεύσει περιβαλλοντικά, με ότι αυτό συνεπάγεται για την οικονομία της και την επιβίωση των κατοίκων της εδώ και πολλά χρόνια.

Η Αϊτή έχει χάσει τα τελευταία χρόνια το 98% των δασών της. Θυσιάστηκαν για την παραγωγή καυσόξυλων.

Στην Αϊτή το 80% του πληθυσμού είναι αναλφάβητοι και άνεργοι. Το 50% του πληθυσμού κερδίζει λιγότερα από 60 δολάρια το χρόνο και δεν έχει πρόσβαση σε νερό!

Η Αϊτή είναι η πιο πυκνοκατοικημένη   χώρα του δυτικού ημισφαιρίου, έχει 10 φορές μεγαλύτερη πληθυσμιακή πυκνότητα –σχέση αριθμού κατοίκων με διαθέσιμη γη- από τις ΗΠΑ!

Την ίδια ώρα η διεθνής κοινότητα όλα αυτά τα χρόνια σφυρίζει αδιάφορα ποντάροντας στην φιλανθρωπία και σε προγράμματα  – ασπιρίνες για μια κατεστραμμένη χώρα.

Και τώρα; Και τώρα που ο φονικός σεισμός έφερε την Αϊτή στο προσκήνιο, η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε τη διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας.

Πεινασμένοι και οργισμένοι κάτοικοι συγκρούονται για να εξασφαλίσουν ένα κομμάτι ψωμί… και οι ανθρωπιστικές οργανώσεις κάνουν παιγνίδι… Άκρως χαρακτηριστικό το editorial της κορυφαίας ιατρικής επιθεώρησης «The Lancet»… «Ο τομέας αρωγής είναι αναμφισβήτητα μια βιομηχανία από μόνη της. Διεθνείς οργανισμοί, εθνικές κυβερνήσεις και μη κυβερνητικές οργανώσεις κινητοποιούνται δικαίως, ωστόσο ανταγωνίζονται για την ιεραρχία, υποστηρίζοντας η καθεμία για τον εαυτό της πως κάνει το καλύτερο για τους επιζώντες του σεισμού…Μολυσμένες από την πολιτική των εσωτερικών δυνάμεων και τα αποκρουστικά χαρακτηριστικά που απαντώνται σε μεγάλες επιχειρήσεις, οι μεγάλες υπηρεσίες αρωγής μπορούν να έχουν εμμονή με τη συγκέντρωση χρημάτων μέσω των δικών τους εκκλήσεων…Η προβολή στα ΜΜΕ ως αυτοσκοπός είναι συχνά η επιδίωξη των δραστηριοτήτων τους».