Οι κορυφαίες μούρες των Σπετσών

 

Τα σκυλιά στις Σπέτσες είναι ιδιαίτερα. Στην πλειοψηφία τους είναι αδέσποτα ράτσας – καναπέ. Κοντόσωμα, με τρίχωμα που θέλει περιποίηση, σαμπουάν, μαλακτικό, κάθε μέρα χτένισμα και τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο κούρεμα. Βεβαίως όλα αυτά είναι ανάμνηση παλιά, αφού τα περισσότερα τα εγκατέλειψαν στις Σπέτσες οι «φιλόζωοι» ιδιοκτήτες τους, με το τέλος των διακοπών τους. Και τότε τα σκυλάκια του καναπέ ανακάλυψαν έναν άλλο κόσμο. Γεμάτο έρωτες και περιπέτεια. Βόλτες, μπαρότσκαρκες, βουτιές στη θάλασσα, τρίψιμο στα βότσαλα και άραγμα στις κοσμικές παραλίες του νησιού.

Ω, τι ωραίο μαύρισμα!

Φαντάζομαι ότι δεν είχε όπλο. Φαντάζομαι ότι δεν είχε καρτουνίστικι φάτσα. Είμαι σίγουρη ότι δεν είχε σάκο. Είμαι σίγουρη ότι είναι Παρθένος στο ζώδιο. Ήταν τακτικός. Πήρε το laptop, αλλά όχι «γυμνό». Το έβαλε στην τσάντα μεταφοράς, πήρε τα καλωδιάκια του, ακόμα και αυτό του δικτύου… Μάλλον, είχε ασύρματο ποντίκι, γιατί δεν το πήρε και μάλιστα αφαίρεσε από τον υπολογιστή το φλασάκι του ποντικιού. Εντάξει, με το laptop, με έβαλε σε περιπέτεια [ με την αμέριστη συμπαράσταση του ΟΤΕ βεβαίως-βεβαίως]. Εννοείται ότι πέταξε τα πάντα από τις ντουλάπες. Προσέφερε, όμως και πολύτιμες υπηρεσίες. Εντόπισε και μου άφησε φόρα παρτίδα αντικείμενα και φωτογραφίες που δεν θυμόμουν όχι πού τα είχα, αλλά ότι τα είχα σπίτι μου. Βρήκε ακόμα κι ένα συμβόλαιο που η μητέρα μου επέμενε ότι μου το είχε δώσει και εγώ το αρνιόμουν πεισματικά, δίνοντας ομηρικές μάχες. Τον ευχαριστώ που αν και έκανε ρημαδιό τις ντουλάπες και τα συρτάρια, σεβάστηκε τον φάκελο με τις ιατρικές μου εξετάσεις και τον άφησε στην ίδια ακριβώς θέση που τον βρήκε. Και τέλος, τον συμπονώ… Ρίσκαρε πολύ, για ένα – μεταχειρισμένο – laptop…